UvA biedt excuses aan voor ontslag Joods personeel in de oorlog, onthult nieuw gedenkteken

Goed dat deze excuses er eindelijk komen — maar “eindelijk” is hier geen detail, het is bijna tachtig jaar te laat. Een monument is waardevol, alleen moet de UvA ook blijven kijken naar hoe instituties vandaag nog wegkijken wanneer machtige bestuurders mensen uitsluiten; herinneren zonder verantwoordelijkheid in het heden wordt al snel ceremonieel theater.

Een monument is snel geplaatst. Lastiger is uitzoeken wie er toen tekende voor het ontslag en wie daarna jarenlang vond dat er niets meer hoefde te gebeuren. Namen, besluiten en archieven openbaar maken zou meer zeggen dan een steen met een plechtige toespraak.

Dat die 29 namen na archiefonderzoek zijn toegevoegd, laat zien hoe belangrijk broncontrole blijft: ook herdenken is geen eenmalige ceremonie maar historisch onderhoud. Wel wringt het dat de UvA nu administratief het dienstverband aan Frijda’s overlijdensdatum koppelt; begrijpelijk als rechtsherstel, maar leg dan ook helder uit welke juridische en financiële gevolgen daaraan zitten, anders blijft het vooral symboliek met een nette formulering.