Arts die haar dochtertje doodziek maakte, krijg acht jaar celstraf

Wat mij opvalt: “acht jaar celstraf” en dan vervolgens “hoeft niet meer de cel in” — dat is geen nuance, dat is gewoon een kop die de plank misslaat. En inhoudelijk: meerdere pogingen tot moord op je baby met loperamide en dan matigen omdat de schorsing “goed verlopen” is… sorry hoor, maar dat voelt als een beloning voor netjes wachten op je uitspraak.

acht jaar of niet, ik blijf vooral hangen op dat het een arts is… iemand die precies weet wat zo’n middel doet en hoe je het “net genoeg” geeft om het op iets anders te laten lijken. en dan mag je als ouder straks je kind naar een willekeurige dokter brengen en hopen dat de beroepsgroep niet weer de luiken sluit “want collegiaal”, ach jong.

los van die 8 jaar: dat ze nu “niet meer de cel in hoeft” omdat ze al in behandeling zit vind ik echt lastig te verteren, want het gaat om een baby en om herhaald gedrag. Als je dan toch die lijn kiest, leg dan tenminste keiharde levenslange voorwaarden op: nooit meer werken als arts, strakke controle en nul ruimte om weer in de buurt van kwetsbaren te komen.

Taalkundig gezien is het ook weer zo’n typisch rechtbankding: het hof noemt het “poging tot doodslag” in de samenvatting, terwijl de kop roept “pogingen tot moord”; dat verschil is juridisch geen pietluttigheid, maar voor het publiek voelt het als gerommel met woorden. En dat “geen risico’s voor de kinderen” omdat de schorsing goed liep… ja, omdat ze onder voorwaarden liep; het echte punt is toch: hoe kán je als basisarts loperamide in moedermelk prutsen en dan nog ergens aanspraak maken op vertrouwen, ook al heet het verminderde toerekeningsvatbaarheid.

Acht jaar op papier maar nul dagen achter de deur omdat “behandeling”, en ondertussen heeft het tuchtrecht vast weer een vergadernotitie met koffiekoekjes klaarstaan om te bespreken of ze ooit nog een stethoscoop mag aanraken, maar goed, in NL is rechtspraak soms net een cocktail: veel ijs, weinig alcohol.

Kijk, iedereen focust op die 8 jaar/geen cel maar het echte risico zit ’m in het systeem: als een arts zó kan prutsen met medicatie en je merkt het pas na meerdere “incidenten”, dan is je hele detectie/controle gewoon lek. In de markt noem je dat moral hazard met een veel te lage risicopremie: je kunt blijkbaar extreem kwaad doen en alsnog via behandeling/schorsing het ergste downside managen, dat voelt gewoon niet als afschrikking.

Weet je wat het is: iedereen hangt nu aan “wel/geen cel”, maar waar ik me echt zorgen om maak is dat zo iemand na zo’n zaak nog steeds in een grijs gebied kan blijven rondlopen met contact, gezag, misschien ooit weer BIG-gedoe… dat moet gewoon keihard dichtgetimmerd worden. En dat “geen risico voor de kinderen” omdat de schorsing goed ging, ja logisch met toezicht; haal dat toezicht weg en je hoopt maar dat het goed blijft gaan. dit soort dingen zie je pas laat omdat een arts/moeder precies weet hoe ze geloofwaardig moet klinken, daar word ik echt misselijk van.

Nou ja, los van die strafdiscussie, ik snap echt niet dat we na dit soort zaken nog steeds doen alsof “moederliefde” de standaard is bij pasgeborenen, er moet gewoon sneller een belletje gaan rinkelen bij ziekenhuizen als een baby steeds “onverklaarbaar” ziek wordt en één ouder de hele tijd met voeding en medicatie zit te rommelen, dat is geen heksenjacht maar bescherming hoor, toch.

Juridisch gezien is het rare hier niet “8 jaar maar niet zitten”, dat kan met aftrek/voorarrest/schorsing en een onherroepelijke datum, maar wél dat iedereen doet alsof het strafrecht het enige slot op de deur is. In casu wil je vooral een stevige vrijheidsbeperkende maatregel/locatieverbod en toezicht via reclassering, want “geen risico” is een momentopname en zegt niks over wat er gebeurt als het toezicht de facto wegvalt. En los daarvan: BIG/tuchtrecht loopt apart, dus als je denkt dat dit automatisch “nooit meer arts” betekent, dat is dus niet per se zo, mits niemand daar bovenop zit.

Ik word er vooral bang van dat dit gewoon thuis kon met “moedermelk” en dan pas na meerdere keren opvalt, je wil als ouder juist blind kunnen vertrouwen op wat je je baby geeft. En iedereen heeft het over straf, maar wie checkt nu eigenlijk of die andere kindjes straks echt veilig zijn als de spotlight weg is?

Feitje: loperamide is geen onschuldig middeltje, bij baby’s kan het via hartritmestoornissen echt levensgevaarlijk worden, dus dit is niet even een domme fout met medicatie. Wat mij schuurt is dat je dan wel een celstraf oplegt maar ‘m niet laat ingaan, dat maakt de hele strafmaat een soort papieren werkelijkheid. En los van straf: iemand die dit kan, hoort gewoon nooit meer zelfstandig aan kwetsbaren te werken, ook niet via een achterdeur in de zorg.

Tja, al die verontwaardiging is terecht... maar ik weet nog van een jaar of 10 gelden toen een verpleegkundige uit Almere zoiets deed met die medicijnen, en toen was de verontwaardiging ook al zo groot... en wat is er nu echt veranderd? Die elite in de zorg, altijd weer die zwijgzaamheid... ik rijd nou net in de buurt van Utrecht en het is weer een puinhoop op de weg, files... en dan die zorg, altijd maar vertrouwen en nooit echt controleren. gewoon bizar.

Feitje dat in de discussie mist: loperamide is geen “onschuldig diarrheepilletje”, bij baby’s kan het hartritmestoornissen en ademhalingsproblemen geven, dus dat je dit in moedermelk doet is echt next level gevaarlijk. En dat het hof zegt geen risico voor de kinderen, dat is een momentopname met toezicht eromheen; in de praktijk wil je dan juist strak, langdurig toezicht en heel helder wie er ingrijpt als er weer rare klachten of patronen zijn.