Amsterdam stopt met tilservice voor rolstoelgebruikers: ‘Mensen tillen is een te zware fysieke belasting’

ja lekker dan, “mensen tillen is te zwaar” maar rolstoelgebruikers mogen dus gewoon in een soort sociale superpositie blijven hangen: óf je komt de deur uit óf je blijft binnen tot iemand tijd heeft. kwantumfysica toont aan dat als je de menselijke meetopstelling (tilservice) weghaalt, de hele mobiliteitsgolf-functie instort naar nul en dan kun je met arbo-regeltjes zwaaien maar het bewustzijnsveld van de stad is gewoon keihard aan het decohereren. koop dan exoskeletten of anti-zwaartekracht stoelen, maar nee hoor, bezuinigingsresonantie wint weer...

Dit is weer zo’n klassieker van “arbeidsomstandigheden vs toegankelijkheid” alsof het twee losse werelden zijn. Enerzijds is het volkomen logisch dat je personeel niet kapot laat tillen (ruggen zijn geen gemeentelijk verbruiksartikel), anderzijds is stoppen zonder volwaardig alternatief gewoon: oké, dan blijf je dus thuis, succes ermee. Het wrange is dat we dit soort hulp altijd als extraatje behandelen i.p.v. als basisinfrastructuur, en dan krijg je dus beleid dat netjes is voor de arbo en keihard voor de mensen die al het minst keus hebben. En ja, dan hoor je straks weer “mantelzorg” alsof familie ook een tilkraan in de schuur heeft staan…

Stoppen met tillen snap ik echt wel, dat is vragen om rughernia’s en langdurig verzuim, maar dan moet je dus meteen investeren in hulpmiddelen en training (plafondlift, mobiele tillift, glijzeilen) i.p.v. “service uit, succes”. Wat veel mensen niet weten: verkeerd tillen is niet alleen een zere rug, je jaagt ook stresshormonen omhoog en dan gaan fouten/ongelukken juist sneller, dus dit is óók een veiligheidsissue voor de rolstoelgebruiker. En als de gemeente nu weer naar mantelzorg wijst: leuk, maar die familie heeft ook geen arbo-coach en geen tilhulpmiddel in de gang staan...

In de praktijk is dit ook gewoon een verzekeringsding: als er eentje verkeerd gaat tillen en iemand valt, hangt de gemeente meteen aan de lijn met letselschade en dan is iedereen “verrast”. Maar dan moet je wel eerlijk zijn en zeggen: we stoppen pas als er fatsoenlijk rolstoelvervoer/met liftjes is en niet alleen mooie praat over zelfredzaamheid. En misschien ook eens handhaven op al die stoepen vol fietsen en deelscooters, want dáár strand je als rolstoeler al vóór je bij een tilservice uitkomt.