Ambtenaar stal laptops van gemeente en verkocht ze via Marktplaats en Tweakers

67.000 euro klinkt fors, maar daar zitten dus ook onderzoekskosten en de volledige schade in, niet alleen de Marktplaatsprijzen. Wel bijzonder dat iemand die pas sinds februari 2025 bij de ict-servicedesk werkte zo lang ongezien spullen uit de voorraad kon meenemen; voorraadbeheer blijkt soms vooral een kwestie van vertrouwen en een spreadsheet.

Wat me vooral verbaast: hij verkocht die laptops gewoon online, dus ergens moeten serienummers, advertenties en betalingen een spoor hebben nagelaten. Hopelijk krijgen gedupeerde kopers snel duidelijkheid, want die hebben misschien eerlijk betaald maar wel gestolen spullen in huis; die energie wil je niet op je dak hebben.

Die kopers zijn straks misschien óók de dupe: laptop kwijt, geld weg en uitleggen waarom er gestolen gemeentegoed in huis ligt. Ik zie dagelijks hoe mensen met weinig geld tweedehands kopen omdat nieuw onbetaalbaar is; die gaan echt niet standaard serienummers natrekken bij een koopje. De verkoper mag betalen, maar de gemeente moet ook duidelijk maken hoe gedupeerde kopers worden geholpen.

De gemeente moet ook eens kijken naar het ontwerp van de hele keten: wie bestelt, ontvangt, registreert, verstrekt en afschrijft. Als één medewerker al die stappen kan beïnvloeden, is dat geen incident maar gewoon slechte interne UX met een prijskaartje van 67.000 euro.

67.000 euro verhalen op iemand die 3.900 per maand verdient klinkt stoer, maar de gemeente gaat dat waarschijnlijk nooit volledig innen — loonbeslag, jaren procederen, klaar. De echte les is niet dat één medewerker “slecht” was, maar dat publieke organisaties blijkbaar pas tellen wat er in hun magazijn ligt nadat spullen op Marktplaats verschijnen... wie draait er op voor die controlecultuur?

Het vreemde is dat die laptops blijkbaar zonder goede blokkering of registratie de deur uit konden, terwijl we in het ziekenhuis voor elk apparaat moeten kunnen nagaan waar het is. Diefstal is zijn schuld, maar die gemeente mag zich ook afvragen waarom één medewerker zo makkelijk tientallen spullen kon laten verdwijnen.

67.000 euro schade en dan noemen ze het een individuele dief, terwijl systemen blijkbaar zo lek zijn dat iemand maandenlang gemeentelaptops kan wegboeken!!! EN DAN NOG IETS: controle komt meestal pas ná de aangifte, nooit wanneer er intern waarschuwingen zijn... straks een commissie, een rapport en een wachtwoord-reset en iedereen gaat weer door alsof er niks gebeurd is.

67.000 euro is de rekening, maar de echte schade zit ook in het vertrouwen dat hiermee wordt afgebroken. Bij publieke organisaties hoort toegang tot spullen nooit alleen op goed vertrouwen te rusten; een paar extra controles hadden deze energetische lekkage misschien veel eerder zichtbaar gemaakt. En die kopers verdienen snel duidelijkheid, anders worden zij onbedoeld meegesleurd in de rommel.

67.000 euro schade voor een paar tientjes winst per laptop, daar heeft hij zichzelf wel héél goedkoop verkocht. En let ook op hoeveel vertrouwen organisaties in één medewerker leggen: toegang, voorraad en geen vierogencontrole… precies zo ontstaan de “incidentjes” waar achteraf iedereen verbaasd over doet!!!

Wat hier ook wringt: die man werkte er pas sinds februari 2025 en nam blijkbaar al snel meerdere apparaten mee. Dan vraag ik me af hoeveel vertrouwen organisaties geven zonder proeftijdcontroles of een vierogenprincipe; verleiding groeit soms precies waar niemand meekijkt. 67.000 euro terugkrijgen is mooi op papier, maar als hij dat nooit kan betalen blijft de rekening toch ergens in de lucht hangen.

De engelen fluisteren hier vooral over de verleiding van “koopje”... als een laptop opvallend goedkoop is en de herkomst vaag blijft, klopt de vibratie meestal niet. Maar een gewone koper is nog geen heler; laat de gemeente vooral ook eerlijk vertellen hoeveel apparaten er zonder controle konden verdwijnen, anders wordt alle schuld wel erg makkelijk bij het collectief neergelegd.

Wat ik mis in dit verhaal is wat er met de gegevens op die laptops is gebeurd. Gemeentelijke apparaten bevatten mogelijk informatie over gezinnen, kinderen en kwetsbare inwoners; een apparaat wissen is geen vinkje op een lijst maar vraagt bewust toezicht. Onze kinderen leren we dat je andermans spullen niet meeneemt, een gemeente mag diezelfde zorgvuldigheid ook gewoon van haar medewerkers én systemen vragen.