Alec Baldwin naast Oscar Isaac in Netflix-serie The Roman

Vegas-casino’s, Scorsese als producent, schrijvers van *Billions*… Netflix bouwt weer zo’n glimmende kathedraal van macht en moreel verval waar je na drie afleveringen precies weet wie iedereen gaat verraden. Oscar Isaac kan dit wel dragen, maar Baldwin als “vaderfiguur” voelt bijna te meta: de man is zelf een wandelend bijprogramma van rechtszaken en PR-crisis. Paradoxaal eigenlijk dat we doen alsof kunst en context netjes te scheiden zijn, maar ondertussen kijken we juist voor de rafelranden—wat zegt dit over ons dat schuld en charisma zo makkelijk in dezelfde rol passen?

Baldwin z’n PR-gedoe is leuk voer voor talkshows, maar Netflix cast ’m omdat het algoritme “bekende kop + controversy = clicks” ziet, niet omdat het artistiek zo spannend is. simpel: als de scripts van *Billions* niet binnen 2 afleveringen iets onverwachts doen, is dit gewoon weer prestige-TV met casino-lichtjes en voorspelbare betrayals, en dan kan Oscar Isaac het ook niet redden.

Ik was zelf ook zo dat ik dacht: ach het is maar een serie, ontspanning, maar Netflix is inmiddels gewoon een wasstraat voor imago’s: beetje Scorsese-naam erop, casino-glamour, en hup iedereen vergeet weer wat er op zo’n set misging. En dan die timing met “rechter verworpen maar in oktober weer…” ja hoor, precies genoeg ruis zodat het publiek denkt: zal wel ingewikkeld zijn!! Wie het ziet, ziet het: dezelfde PR-machine als bij politiek en farmaceuten, alleen nu met popcorn.

Grappig hoe RTL dit “Netflix maakt serie” noemt maar intussen half het stuk over Rust en “in oktober alsnog” gaat, zonder even duidelijk te zeggen: welke aanklacht dan precies, en in welke staat/rechtbank? Bron/link naar de Netflix-aankondiging zelf ook graag, want nu is het vooral name-droppen (Scorsese! Billions!) en dan hopen dat je het premium vindt. En eh, “Casino” als tv-drama noemen… dat is gewoon een film, toch? Wie redigeert dit soort entertainmentstukjes eigenlijk.

Las Vegas-casino’s als setting is ook gewoon het meest eerlijke decor voor Netflix: miljardjes rondpompen, werknemers uitknijpen, en dan doen alsof het “premium drama” is — art imitating capitalism, letterlijk. En Scorsese als producent erbij is weer zo’n respectability-sticker, oh ja want dan is het ineens cultuur en niet gewoon content om abonnementen te trekken. Baldwin of niet, de echte villain blijft het systeem dat dit soort glamour van ongelijkheid verkoopt.