Zoutwinning onder Waddenzee kan doorgaan, maar wel onder voorwaarden

Ik merk gewoon dat “strenge voorwaarden” op papier altijd prachtig klinkt, maar als het straks tóch verzakt is niemand echt verantwoordelijk en mag de natuur het weer opvangen. Laat dan in elk geval vooraf keihard vastleggen: bij de eerste meetbare bodemdaling gaat de kraan dicht en betalen ze herstel, niet na 10 jaar procederen.

Ja jong, iedereen doet net alsof “stoppen” gratis is, maar heel NL wil wel zout, banen en belastingcenten en dan moet het opeens uit de lucht komen vallen. Zet dan gewoon onafhankelijke metingen neer (niet van dat bedrijf zelf) en een pot geld die al klaarstaat vóór ze boren, anders is het weer huilen als de schade er is.

Weet je wat het is: die “voorwaarden tot 2052” klinken alsof je alles onder controle hebt, maar ondertussen hebben we al zeespiegelstijging, verzilting en een Waddenbodem die nu al op spanning staat. En straks als het misgaat is het weer: ja sorry, was binnen de normen, en dan mag de natuur het uitzoeken terwijl wij hier overal bezuinigen op toezicht en handhaving. maak die vergunning dan elk jaar opnieuw afhankelijk van keiharde metingen, niet één keer tekenen en 26 jaar wegkijken.

Hier in Thailand zou je zo’n kwetsbaar natuurgebied gewoon met rust laten en het zout desnoods importeren, klaar, maar NL moet altijd “netjes” door met een vergunning tot 2052 alsof je de zee kunt managen met Excel. En dat hand-aan-de-kraan klinkt stoer, maar wie draait ‘m dicht als er miljoeneninvesteringen en banen aan hangen… dezelfde overheid die nu al geen inspecteurs kan vinden en alles uitbesteedt aan rapportjesmakers. Over 15 jaar is het weer verbaasd doen en een parlementaire enquête, want ja, “het was volgens de modellen veilig”.

die voorwaarden zijn leuk, maar wie controleert het nou echt jaar in jaar uit als de politiek weer eens wisselt en de inspectiedienst onderbezet is? aan de andere kant: als je het helemaal stillegt duw je het alleen maar naar een ander gebied of het buitenland, en dan heb je hier nul zicht meer op hoe het gebeurt.

Die “hand aan de kraan” klinkt mooi, echter als je tot 2052 vergunt zit je politiek en juridisch al half vast en wordt stoppen ineens “onredelijk” omdat er investeringen lopen. Maak het dan echt omgekeerd: elk jaar een nieuwe go/no-go op basis van metingen door een publieke partij, en Frisia stort vooraf een flinke waarborg in een geblokkeerd fonds voor natuurherstel en compensatie, anders is het weer achteraf vechten om centen terwijl de Wadden het niet kan terugdraaien.

voorwaarden tot 2052 is gewoon een abonnement met kleine lettertjes en wij zitten straks met de rekening terwijl frisia de winst al lang geparkeerd heeft dus prima boren maar dan ook realtime data openbaar en elke euro winst automatisch in een herstelpot anders is t weer corporate verdwijntruc bestaatniet

“Strenge voorwaarden” is hier vooral een ritueel om onszelf wijs te maken dat we een levend systeem kunnen besturen als een machine: beetje modelleren, beetje monitoren, en klaar. Maar bodemdaling + zeespiegelstijging is geen optelsom, het is een versneller die pas zichtbaar wordt als je al te laat bent, en dan helpt dat hand-aan-de-kraan-principe precies niks meer behalve juridisch gelijk halen. paradoxaal dat we sinds 2035 zeggen: geen nieuwe mijnbouw in de Wadden, en ondertussen via een wetsknikje toch gewoon doorgaan alsof “voorlopig tot 2052” niet gewoon permanent is in politieke tijd. wat zegt dit over ons dat we natuur alleen serieus nemen als er een meetlat bij kan, en alles wat niet terug te draaien is wegzetten als ‘acceptabel risico’.