Woede en zelfspot op nieuw album van Kneecap – In Rachmaninovs ‘Vierde Pianoconcert’ wordt gehuild om de teloorgang van de wereld

Kneecap met “woede en zelfspot” en dan ernaast Rachmaninov waar we moeten huilen om de teloorgang van de wereld… moeten we nou bij elke plaat en elk pianoconcert meteen in de collectieve rouwstand?? Is er nog muziek die gewoon muziek mag zijn zonder dat er weer een groot verhaal van het einde der tijden bij moet?!?! En dan?? Moet ik dat maar normaal vinden dat alles óf boos óf jankbaar moet zijn??!!!

Altijd dat dramatische marketingpraatje hè, “woede”, “zelfspot”, “huilen om de wereld”, alsof je zonder begeleidend therapieverslag geen noot meer mag luisteren?? en wie bepaalt eigenlijk dat ik moet huilen bij Rachmaninov, heeft de recensent dat thuis even voor me ingepland tussen de boodschappen en de belastingaangifte?? Kunnen ze niet gewoon zeggen: dit klinkt goed of niet, klaar, en dan?? Moet ik anders een abonnement nemen op existentiële ellende om muziek te mogen snappen?!?!?

Die teksten zijn vooral voor de recensiepagina, niet voor je oortjes op vrijdagavond; als jij Rachmaninov gewoon mooi vindt zonder “teloorgang van de wereld” is dat ook prima. En Kneecap is nou eenmaal provocatie + grap, dat werkt juist omdat het niet allemaal zwaar op de hand is, dus laat die copywriters lekker overdrijven en luister gewoon wat je zelf wat vindt.