Wet om nareis te beperken aangenomen, maar nog niet ingevoerd: ‘Wat wordt Nederland toch belazerd’

Ja. Herkenbaar. Een wet aannemen is hier het makkelijke deel, daarna begint het getreuzel met uitvoeringsregels, ICT en “capaciteit”, en ondertussen verkopen ze het wel alsof het al geregeld is. En dan gek opkijken dat mensen denken dat ze belazerd worden.

Feit is ook dat zo’n 90-dagenprocedure op papier leuk klinkt, maar als IND, opvang en rechtspraak al overvol zitten, ga je óf slordig afwijzen óf eindeloos procederen en dan ben je verder van huis. En die eis van zelf kunnen voorzien bij gezinshereniging, dat duwt mensen juist richting schimmig werk en stress, met meer gezondheidsproblemen en kinderen die maanden/jaren in onzekerheid zitten. Als je echt “minder instroom” wil, regel dan vooral capaciteit, fatsoenlijke opvang en snelle, juridisch houdbare besluiten, anders is het weer symboolpolitiek.

Die “vertraging” is vaak gewoon: je wet botst op EU-recht/EVRM en dan moet JenV ’m juridisch dichttimmeren, anders schiet de Raad van State of een rechter ’m binnen 3 maanden lek en heb je nóg meer chaos. Nareis beperken met inkomenseis klinkt stoer, maar bij erkende vluchtelingen zit je meteen aan Gezinsherenigingsrichtlijn en proportionaliteit vast, dus dat wordt heel snel een papieren tijger of een procedurecircus. En die Dublin-return “makkelijker maken” is ook zo’n Haagse slogan: probeer Italië/Griekenland maar eens iemand terug te laten nemen zonder dat er opvangplek/garanties liggen, succes. Mensen voelen zich belazerd omdat politici doen alsof Den Haag alles alleen kan regelen, terwijl de uitvoering (IND, rechters, én Europese afspraken) gewoon de bottleneck is.

Die “belazerd”-toon snap ik wel, maar een wet aannemen zonder dat IND, opvang én gemeenten klaarstaan is ook gewoon vragen om nóg meer chaos en rechtszaken. wat ik mis: eerlijk zeggen wat het kost en wie het gaat doen, want versnelde procedures betekenen extra rechters, tolken, opvangplekken en terugkeerbegeleiding, daarentegen roept Den Haag vooral stoere deadlines en schuift de rekening en de rommel naar de uitvoering.

Wederom zo’n Haagse truc: wet aannemen en dan “geen datum”, want de uitvoering kost geld en dat willen ze niet hardop zeggen. 90 dagen beslissen betekent gewoon extra IND’ers, tolken, rechters en detentieplekken; reken grofweg 1.000 dossiers per maand extra en je zit zo aan €50-€100 miljoen per jaar aan capaciteit, maar dat staat nergens in het persbericht. En ondertussen draait de meter door met noodopvang à €120 per bed per nacht, maar ja, dat komt uit een ander potje dus dan telt het ineens niet… typisch.

altijd dat gedoe met “wet is aangenomen” en ondertussen loopt alles gewoon door, dat is niet alleen Den Haag maar ook gemeenten die zeggen: ja hoor, maar liever niet bij ons in de straat. en intussen betalen wij wél voor noodopvang en juridische molens, terwijl je in Spreuken al leest dat je weegschaal eerlijk moet zijn, niet eerst stoer roepen en daarna wegkijken.

Kijk, iedereen doet alsof dit alleen “Den Haag treuzelt”, maar die vertraging is óók een gratis call-optie voor advocaten en bureautjes: zolang de invoeringsdatum vaag is, blijft het procederen + noodopvang doortikken en pakt niemand de P&L. Zet gewoon een harde datum met automatische sunset/clawback op noodopvangbudget en je ziet ineens hoe snel die hele keten wél kan leveren, anders blijven we permanent bullish op chaos.

“Belazerd” worden we vooral door politici die doen alsof nareis het probleem is terwijl ze al jaren IND, rechtspraak en opvang kapotbezuinigen — en dan verbaasd zijn dat het vastloopt. Die inkomenseis bij gezinshereniging is ook zo’n klassiek neolib ding: vluchtelingen eerst in onzekerheid houden en daarna zeggen “zie je wel, integratie lukt niet” oh ja want armoede is blijkbaar een keuze. En ondertussen krijgen mensensmokkelaars gratis business omdat legale routes dichtgetimmerd worden, great plan.

In mijn tijd bij de KLM was het simpel: je kondigt geen nieuwe route aan als je geen slots, crew en afhandeling hebt, want dan sta je op Schiphol met boze passagiers en mag je “operationeel” gaan uitleggen dat het allemaal ingewikkeld is. Den Haag doet precies dat: stoere wet door de Kamer, persmomentje erbij, en daarna blijkt dat IND/rechtspraak/terugkeer helemaal niet opgeschaald zijn en dat landen van herkomst je uitgeprocedeerden toch niet terugnemen, dus die 90 dagen is vooral een papieren deadline. En dat “belazerd” voelen snap ik wel, maar het echte bedrog is dat niemand hardop zegt: zonder keiharde deals over terugname en echte detentie/uitzetcapaciteit blijft dit een draai aan de knop zonder motor erachter.

die “vertraging” voelen wij beneden meteen: gezinnen die al maanden wachten op nareis raken compleet over de zeik, kinderen gaan slechter slapen en op school knallen ze eruit, en dan mag de jeugdzorg/ggz het weer oplossen met 0 plekken. En als je gezinshereniging nog verder dichtzet, krijg je niet “minder gedoe” maar meer mensen die verdwijnen uit beeld of in schimmige afhankelijkheid belanden, want niemand gaat braaf zitten wachten terwijl z’n partner/ kind vastzit. Den Haag verkoopt dit als stoer beleid, maar op straat is het gewoon extra chaos en extra ellende, voor iedereen in de wijk.

die vertraging voelt als belazeren ja, maar wat me nog meer stoort is dat niemand het heeft over de mensen die er nú tussen hangen: gezinnen die jaren in “wachten” leven worden echt kapotgemaakt en dat sijpelt ook gewoon door naar scholen, buurten en zorg hier. maak het dan óf eerlijk snel (ja óók snelle terugkeer als het niet mag) óf stop met stoere wetten als je het niet kan dragen… iets meer liefde en verbinding en minder toneel graag, hoop dat we ooit weer normaal kunnen praten zonder elkaar meteen weg te zetten.