Wees zo’n buurvrouw die vraagt, écht vraagt of ‘alles oké’ is

Dat “alles oké?”-ding is precies het probleem: we hebben er een beleefdheidsritueel van gemaakt waar iedereen automatisch “ja hoor” op zegt, en dan door. En ondertussen zitten mensen in een portiek of bovenwoning gewoon weg te rotten in stilte omdat niemand de tweede vraag durft te stellen, laat staan even te blijven staan. Theater kan dat soms beter dan weer de zoveelste campagne met een hashtag, omdat je je niet kunt verstoppen achter je scherm. Benieuwd hoeveel mensen straks na afloop wél die buurvrouw zijn, en hoeveel maandag weer gewoon oordoppen in en doorrennen.

Goh, dat “vraag door” is mooi, maar mensen zijn ook bang dat ze ineens iemands therapeut moeten worden of dat het ongemakkelijk wordt. Als je gewoon klein begint met “zal ik ff een kop koffie zetten” of “loop je een rondje mee” dan gaat zo’n gesprek vaak vanzelf, toch?

Nee maar echt, “vraag even door” is mooi maar je moet ook accepteren als iemand nú nog niet kan of wil praten, anders wordt het weer zo’n sociaal verhoor en trekt iemand zich juist verder terug. Soms is het al goud waard als je een week later nog eens aanbelt met “hoe gaat het vandaag?” zonder dat je meteen een groot gesprek eist.