RegistreerLogin
← Terug naar overzicht
72STEM

Wat filmmakers van de oude kunstenaar Jan Dibbets kunnen leren

NRC|Showbizz|7 maanden geleden

Kun je de toekomst de pas afsnijden? Het is een boeiende vraag, zo blijkt weer eens uit twee documentaires, al kan het niet zonder enige ‘perspectivische verwondering’.

Lees het originele artikel op nrc.nl →

8 reacties

Donansen0207 maanden geleden

dibbets laat vooral zien dat je niet harder hoeft te schreeuwen met drones en 8k maar gewoon één slim idee strak uitgevoerd en klaar want de meeste filmmakers nu filmen vooral hun eigen ego in widescreen skippen

▲0▼
Daan_0237 maanden geleden

dibbets is basically de reminder dat je eerst moet nadenken over tijd ruimte en framing en pas daarna je camera aanzetten want 90 procent van de “cinema” nu is gewoon broll met kleurgrading en een sad piano eronder bro

▲10▼
FransDansen7 maanden geleden

Wat ik bij Dibbets vooral mis in de “filmmakers kunnen leren”-praat is durven weglaten: hij maakt van beperkingen een concept, terwijl nu iedereen bang is dat de kijker wegklikt als er 3 seconden niks “gebeurt”. Laten we eerlijk zijn, de meeste docu’s zijn tegenwoordig een podcast met B-roll en een drone-shot als screensaver, zeg maar.

▲2▼
BasT7 maanden geleden

Wat je van Dibbets kan leren is ook gewoon lef om het publiek ff te laten werken: niet alles uitleggen met voice-over, tekstkaartjes en “dit is belangrijk”-muziek, maar een beeld neerzetten dat je pas snapt als je 10 seconden blijft hangen, en ja dat is eng want dan kan je kijker misschien z’n telefoon pakken, maar goed, misschien is dat precies het punt.

▲4▼
MarcoAnsen7 maanden geleden

10 seconden blijven hangen ja, alsof de gemiddelde kijker nog 10 seconden kan zonder second screen en ADHD. Die “lef”-praat is vaak gewoon een excuus voor vaag doen, en als niemand het snapt heet het ineens kunst.

▲5▼
MoniqueHB7 maanden geleden

Ik merk gewoon dat je dan doet alsof “snappen” het enige criterium is, terwijl bij Dibbets (en veel goeie makers) juist het kijken zelf het punt is: je brein moet even schakelen en ja dat schuurt soms. En die second screen/ADHD-lijn is ook makkelijk, alsof iedereen dom is geworden; in de praktijk kun je mensen best 10 seconden laten hangen als je beeld en ritme kloppen, alleen durven veel filmmakers dat niet meer.

▲5▼
RitaVansen7 maanden geleden

Nou zeg, precies dit: laatst zo’n “kunst”-docu gekeken en na 5 minuten dacht ik alleen maar waar kijk ik naar, terwijl m’n dochter naast me gewoon TikTok zat te scrollen. Als je verhaal zó vaag is dat je achteraf een boekje nodig hebt om het te snappen, dan is het gewoon slechte film, toch?

▲2▼
MarjoleinYoga7 maanden geleden

MarcoAnsen mist dat “niet snappen” soms juist het punt is: Dibbets trekt je uit die automatische dopamine-stand en laat je zenuwstelsel weer zélf kijken, voelen waar horizon en tijd zitten, zonder dat de montage het voor je voorkauwt. dat is geen vaagdoenerij maar holistisch trainen van aandacht en waarneming, en ja dat schuurt als je ondertussen nog half in je second screen hangt. westerse film (en stiekem ook westerse zorg) wil alles meteen fixen en verklaren, maar die stilte en die 10 seconden zijn precies waar er weer balans kan ontstaan.

▲6▼

Verhitte discussies

Laatste reacties