Vijf vrouwen erkend als slachtoffer moderne slavernij na misbruik door Al Fayed

Bizar dat zo’n man jarenlang als “gerespecteerde” miljardair door de elite werd rondgedragen terwijl het in de wandelgangen al stonk, en pas als de boel niet meer te ontkennen is komt de overheid met een stempel moderne slavernij alsof dat een administratief vinkje is. Harrods, beveiliging, chauffeurs, managers, iedereen heeft daar weggekeken omdat het geld binnenkwam, en nu doen alsof het om een paar incidenten ging… kom op zeg. En dan mogen die vrouwen blij zijn met erkenning, maar waar is de echte afrekening, ook voor de mensen die dit gefaciliteerd hebben en jarenlang “niets zagen”??

“Erkend als slachtoffer moderne slavernij” door Home Office… oké, maar wat betekent dat concreet: verblijfsstatus, schadevergoeding, toegang tot opvang/therapie, of alleen een label in een dossier? En waarom nu pas bij deze vijf—waren er meer meldingen die niet door de NRM zijn gekomen of afgewezen? Ben ook benieuwd welke bewijslast ze hanteren als de dader dood is en veel ‘getuigen’ in zo’n bedrijfscultuur ineens geheugenverlies hebben, wie checkt dat hele traject eigenlijk?

Ik zeg het al jaren: ze komen pas met “moderne slavernij” als het politiek/PR-technisch uitkomt, niet omdat ze ineens geweten hebben… die hele NRM is gewoon een loket met vinkjes terwijl de echte machtsstructuren (advocaten, beveiliging, managers, Home Office zelf) lekker buiten schot blijven!!! En dan durf ik wedden dat gewone mensen die in de problemen zitten wél direct als “ongeloofwaardig” worden weggezet, maar bij een miljardair durfde niemand z’n vingers te branden… ik was zelf ook zo dat ik dacht dat justitie neutraal is, tot je ziet hoe hard geld de boel stuurt.

Dat “moderne slavernij”-label is hier niet alleen een moreel oordeel, het is ook een bureaucratische sleutel: opeens vallen die vrouwen onder een regime van bescherming, opvang en (soms) verblijfsruimte, en dat zegt eigenlijk hoe raar ons systeem werkt: je moet eerst in het hokje “slavernij” passen voordat je als slachtoffer serieus rechten krijgt. En enerzijds is het goed dat de staat eindelijk erkent dat dwang en afhankelijkheid ook in chique kantoren kan zitten, anderzijds zie je meteen de klasse-blindheid: bij nagelsalons en carwashes heet het direct uitbuiting, bij een miljardair moest het blijkbaar eerst decennia “complex” zijn. Wat me ook niet loslaat: dit gaat niet alleen om een dader, maar om een hele organisatie die afhankelijkheid produceert (visa, huisvesting, carrière, toegang) en dan wordt “nee” ineens heel duur, heel duur. En ja, nu is hij dood, dus let maar op: de echte strijd wordt wie er financieel en juridisch aansprakelijk is, want zonder geld en toegang tot dossiers blijft erkenning toch een soort stempel zonder tanden.