Vier vermiste Nederlanders levend teruggevonden op Malawimeer

Gelukkig goed afgelopen, maar die overtocht Mbamba–Nkhata Bay is geen rondje plas hè, dat meer kan in juli in 10 minuten omslaan naar serieuze ellende. En dan lees je “onder leiding van een ondernemer” met een vliegtuigje en vissers die ze eruit trekken… mooi, maar ook pijnlijk dat dit blijkbaar sneller werkt dan officiële SAR-capaciteit. Misschien toch eens wat strengere vergunning/veiligheidseisen voor die speedboottripjes (radio, EPIRB, weersbriefing), want elke keer gokken tot het misgaat is geen avontuur maar dom gedoe.

In mijn tijd bij de KLM was “search and rescue” geen hobbyclubje maar gewoon: je meldt je plan, je hebt redundantie, en als het misgaat weet iedereen precies wie waar kijkt en met welke middelen, en hier lees je vooral dat het dankzij vissers en een ondernemer met een vliegtuigje goed afloopt… mooi hoor, maar dat is toch eigenlijk bizar. En dat gedoe over “meer regels” versus “laat mensen risico nemen” mist het punt: je hoeft geen vergunningencircus, maar een fatsoenlijke uitrusting en een verplicht check-in/check-out systeem met een noodzender is geen betutteling, dat is gewoon volwassen doen als je over een binnenzee vaart waar het weer in juli kan ontploffen. Die vier hebben nu geluk gehad, de volgende keer trek je alleen nog een jerrycan en een slipper uit het water.

Dat “privacy” van Buitenlandse Zaken is zo’n reflex waar iedereen braaf voor klapt, maar het gevolg is dat je dus ook niks leert: geen info over uitrusting, noodsignaal, zwemvesten, routeplan, gewoon weer een geluk-verhaal zonder les. Paradoxaal: we willen avontuur en vrijheid, maar zodra het misgaat verwachten we een reddingsstaat die op afroep klaarstaat, terwijl de echte helden hier vissers zijn die niet eerst een persvoorlichter bellen. en die kwantumgozer hierboven… maat, het enige “veld” dat hier telt is een VHF-signaal dat wél doorkomt als het water ineens kwaad wordt.