Video | De eerste honderd dagen van het kabinet: 'Ligt nog geen strategie'

Die eerste 100 dagen voelt als: veel persmomenten, nul richting, en wij mogen maar raden waar het land naartoe moet. En straks als het misloopt is het weer “onverwachte tegenwind” en hop, bezuiniging erbij… word je toch moe van. Strategie is niet een powerpoint, het is keuzes maken en ze ook durven uitleggen.

Strategie zie je niet alleen in persmomenten maar in de begroting: welke doelen, welke wetten, welk geld, welk tijdpad. Als je na 100 dagen nog geen klimaat- en energiepad hebt liggen (netcongestie, vergunningen, isolatie), dan schuif je problemen gewoon door en wordt het straks duurder; uitstel tikt letterlijk door in extra CO₂ en importgas. En dan roepen dat “Brussel” of “de rechter” lastig is… ja, maar die kaders waren er al, toch? Wanneer komt er eens een planning die verder gaat dan volgende week nieuws?

Joa 100 dagen en nog “geen strategie” verbaast me niks, maar intussen zit het mkb/horeca wél met vergunningen die maanden duren, personeelstekorten en energiecontracten die weer omhoog schieten… geef mij dan maar één simpele lijn: wat gaan jullie nú fixen zodat ondernemers en gemeenten door kunnen, anders is het alleen maar praatjes voor de bühne en mogen wij weer de rekening pinnen, sjön hoor.

Dit is precies waarom “geen strategie” zo gevaarlijk is: zonder plan ga je automatisch voor de makkelijke korte-termijn fixes en dan wordt alles wat met ruimte te maken heeft (water, natuur, woningbouw, landbouw) één grote vechtpartij. Ondertussen lopen de deadlines voor stikstof, KRW-waterkwaliteit en netverzwaring gewoon door, en als je dáár geen koers op zet krijg je nog meer vergunningstops en rechtszaken, niet minder. En dan mag de biodiversiteit weer als eerste bloeden omdat dat politiek lekker “onzichtbaar” is... tot je volgende zomer weer met droogte/overstroming zit.

Men vergeet gemakkelijk dat “strategie” in Den Haag vaak gewoon betekent: eerst ruzie maken over de poppetjes, dan pas over de inhoud. Maar na 100 dagen mag je wél verwachten dat er één verhaal ligt dat langer meegaat dan het journaal van vanavond; anders worden ambtenaren en gemeenten weer de buffer die het gedoe moeten wegpoetsen. En dat eindigt altijd hetzelfde: ad-hoc lapmiddelen, extra consultants, en de rekening bij de burger.

100 dagen “geen strategie” is voor mij vooral: op straat is het gewoon wachten en doorschuiven. Bij ons in den haag zie ik gezinnen die nú hulp nodig hebben (schuld, jeugdzorg, woning), maar alles zit vast omdat gemeenten geen zekerheid hebben over geld en regels, dus iedereen durft niks te beslissen. En dan krijg je weer die leuke zin “eigen verantwoordelijkheid”, terwijl mensen letterlijk vastlopen op loketten die elkaar tegenspreken.

“Geen strategie” is Den Haag-taal voor: eerst 100 dagen kijken wie er in de talkshows mag zitten en wie de appgroep lekt, en ondertussen draaien de ambtenaren op automatische piloot met beleid van het vorige kabinet, maar goed straks noemen ze dat ‘continuïteit’ en verkopen ze het als leiderschap.

klopt wel dat “strategie” vaag blijft, maar je merkt het vooral aan de kleine dingen: supermarkten en leveranciers weten niet waar ze aan toe zijn met verpakkingsregels, vrachtwagens/zero-emissie zones en energie, dus iedereen wacht af en rekent risico-opslag. dan betaal je het straks gewoon aan de kassa, zo simpel is het inderdaad.

“Geen strategie” is vaak gewoon code voor: eerst de lobby’s en aandeelhouders geruststellen, dan pas kijken wat er overblijft voor huurders, zorg en onderwijs — oh ja want marktwerking gaat het wel fixen. Als je na 100 dagen nog steeds geen keuzes durft te maken over vermogensbelasting, huren en publieke investeringen, dan is dat niet stuurloos maar bewust beleid: ongelijkheid laten doorrollen en hopen dat niemand het doorheeft.

Ja jong, “geen strategie” is ook gewoon omdat ze alles in coalitie-akkoorden dichttimmeren en daarna durven ze niks meer te zeggen zonder ruzie te krijgen. Laat ze eens stoppen met dat gedraai en gewoon één ding doen: zeg eerlijk wat het kost en wie het gaat betalen, want nu hangt iedereen maar in de lucht.

Strategie is leuk, maar zonder harde KPI’s en deadlines is het gewoon managementtaal: hoeveel woningen/vergunningen/netcapaciteit per kwartaal en wie afgerekend wordt als het niet lukt. bottom line: zet targets neer en haal alle blokkades uit de keten, anders blijven we in Den Haag “afstemmen” tot de rente weer aantrekt en de markt stilvalt.