Van verslaafd en crimineel naar 'heilig boontje': Rodney helpt jongeren met een krasje aan werk

mooi verhaal hoor, maar dit is dus precies wat er gebeurt als je iemand weer mens laat zijn ipv ‘dossier’ en strafblad: werk, ritme, gezien worden, en dan zakt die hele onrust-energie vanzelf weg. die melkertbanen waren niet perfect maar ze gaven wél bedding, nu gooien we jongeren na detentie vaak weer de leegte in en dan verbaast iedereen zich dat ze terugvallen... holistisch gezien is zo’n plek als Heilige Boontjes gewoon re-integratie op hartniveau, niet alleen symptoombestrijding met weer een cursusje “weerbaarheid”.

Feit is dat verslaving zelden “alleen slechte keuzes” is, het is vaak trauma + een brein dat gewend is geraakt aan dempen, en dan is werk juist een soort medicijn: ritme, prikkels, eigenwaarde. Maar dan moet er wél begeleiding zijn die ook snapt dat terugval bij stress of slaaptekort erbij kan horen, anders zet je zo’n jongere in de horeca neer en is het na 3 weken weer knallen. Mooi dat hij het doet, maar dit zou eigenlijk normaal beleid moeten zijn, niet afhankelijk van één sterke persoonlijkheid.

Mooi initiatief, maar het blijft ook een beetje “heldenverhaal-UX”: als het werkt omdat Rodney toevallig de juiste vibe en netwerk heeft, dan is het systeem gewoon kapot. Maak dit schaalbaar en saai: vaste plekken, vaste begeleiding, en vooral werkgevers die niet meteen afhaken bij één terugval of te laat komen.

Mooi dat hij dit trekt, maar laten we niet doen alsof “schaalbaar beleid” het toverwoord is: het valt of staat met werkgevers die gewoon risico durven nemen en niet na 1 keer te laat meteen exit. Geef bedrijven die dit doen een simpele incentive (loonkosten/verzekering) en een helder contract over wat er gebeurt bij terugval, dan wordt het ineens gewoon een normale hiring pipeline ipv een feelgood verhaal.

mooi hoor, maar ik vraag me wel af hoe ze dit doen met die jongeren die na 2 weken toch weer gaan gebruiken of gewoon niet komen opdagen, want dan ben je als werkgever ook snel klaar met “kansen geven”. Aan de andere kant: als je dat meteen afstraft is het ook weer precies de val waar ze altijd in terugvallen.

en dan zeggen we tegen onze kinderen “je bent wat je doet” en plakken we ze op hun 13e al een etiket met dossier, diagnose, strafblad… terwijl je hier ziet dat één volwassene die je wél ziet en je handen aan het werk zet, een heel leven kan kantelen. Zou ook helpen als we eerder ingrijpen: minder scherm-verdoving en pillen, meer ritme, buiten, vak leren met echte begeleiding, bewust en natuurlijk voordat ze in die harde circuits belanden.