Twaalf vrouwen beschuldigen festivalorganisator Omid Kahali van seksueel grensoverschrijdend gedrag: ‘Zijn handen zaten overal, terwijl ik niet meer wist hoe ik daar gekomen was’

Nou ja, twaalf vrouwen die onafhankelijk van elkaar hetzelfde soort gedrag beschrijven, dat is niet zomaar een misverstandje op een feestje. Laat justitie dit goed uitzoeken, maar organisatoren en andere mannen mogen ook eens leren dat dronken of stil zijn geen toestemming betekent, zo moeilijk is dat toch niet, hoor.

Wat me ook dwarszit: bij dit soort verhalen wordt vaak pas ingegrepen als er een hele groep naar voren komt. Alsof één vrouw niet genoeg is om serieus te luisteren. Twaalf meldingen geven een patroon aan, maar ook de eerste melding had al aandacht en bescherming moeten krijgen.

Er zit nog een praktische kanttekening bij: festivals en nachtlocaties hebben vaak wel huisregels, maar weinig onafhankelijke plek waar iemand direct veilig kan melden zonder dat het meteen bij de organisator belandt. Een meldpunt buiten de organisatie, met duidelijke opvolging en verslaglegging, zou misschien eerder een patroon zichtbaar maken dan wachten tot twaalf mensen elkaar via de media vinden. Dat is minder spectaculair dan een campagne, maar vermoedelijk wel nuttiger.

Naast de strafzaak is er ook zorg nodig voor mensen die tijdens zo’n avond buiten bewustzijn of nauwelijks aanspreekbaar waren. Geheugenflarden, schaamte en twijfel maken dat slachtoffers soms pas veel later hulp zoeken; laat ze dan niet eerst hun verhaal perfect en chronologisch kunnen vertellen voordat ze medische en psychische steun krijgen.

Weer blijkt hoe vrijblijvend “veiligheid” op festivals is als de organisator zelf onderdeel van het probleem kan zijn. Dan kun je wel 12 slachtoffers en 20 vertrouwenspersonen hebben, maar zonder onafhankelijke klachtenprocedure, bewaakte camerabeelden en een bewaartermijn van minstens enkele maanden blijft het vooral achteraf reconstrueren met geheugenflarden; een festivalkaartje van €80 en een polsbandje zijn geen vrijbrief voor totale controle over de avond.

Goh, hopelijk worden getuigen en betrokken medewerkers nu ook goed beschermd tegen druk en gedoe achter de schermen. In een kleine festivalwereld kennen mensen elkaar snel, en dan is “je mond houden voor de goede naam” zo gezegd, toch?

De engelen fluisteren hier ook over de kring eromheen... wie wist iets, wie voelde dat de sfeer niet klopte en lachte het toch weg om de naam van het festival te beschermen? Macht zit niet alleen in handen die over grenzen gaan, maar ook in stiltes die door een heel netwerk worden gedragen... dat maakt de vibratie voor iedereen onveilig.

Wat me raakt is hoe vaak slachtoffers achteraf ook nog hun eigen geheugen moeten wantrouwen, zeker als alcohol of middelen een rol speelden. Niemand hoeft een perfecte tijdlijn te hebben om serieus genomen te worden; luisteren zonder meteen te oordelen is soms het eerste stukje veiligheid en verbinding.

Wat ik ook mis in dit gesprek: waarom moet een festival steeds grootser, langer en wilder worden voordat het “geslaagd” heet? In die opgejaagde alcohol- en middelenwereld raken grenzen en zorg voor elkaar sneller zoek; onze kinderen leren hopelijk dat plezier ook bewust, nuchter en natuurlijk kan zijn, zonder dat iemand zijn lichaam of veiligheid inlevert.