Twaalf Palestijnen gedood bij Israëlische aanvallen op Gazastrook

ik heb genoeg van de wereld gezien en dit is precies dat patroon waar iedereen al jaren in vastzit: “we mikken op Hamas” en vervolgens ligt er weer een gezin onder het puin, inclusief een zwangere vrouw, en dan blijft het oorverdovend stil vanuit de IDF alsof dat de schade kleiner maakt. Natuurlijk schiet Hamas ook raketten en gebruikt het burgers als schild, maar als je een vluchtelingenkamp met 100.000 mensen blijft bestoken dan weet je dondersgoed wat je aanricht, dat heet geen zelfverdediging meer maar gewoon de boel kapot slaan tot er niks over is. En hier in Europa blijven we braaf praten over corridors en “oproepen”, terwijl er aan de grens gewoon dichtgedraaid wordt en de rekening weer bij kinderen komt te liggen, elke keer weer.

Wat mij hier steeds aan stoort is dat “geen officiële verklaring” van de IDF dan weer als normaal wordt weggezet, terwijl internationaal humanitair recht juist eist dat je doelwitkeuze en proportionaliteit kunt verantwoorden, zeker in een kamp waar letterlijk tienduizenden mensen op elkaar zitten. Als je in zo’n dichtbevolkt blok een luchtaanval doet, dan is het niet “jammer maar collateral”, dan is dat een voorspelbaar gevolg en dus onderdeel van de keuze. En ondertussen blijft hulp aan de grens dicht “uit angst voor smokkel”, terwijl je dat ook met inspecties/monitoring kunt doen; hoeveel kinderen moeten er nog onder puin voordat die afweging verandert?

Men vergeet gemakkelijk dat “geen commentaar” van de IDF niet alleen laf is, maar ook strategisch: zolang er geen concreet doelwit wordt genoemd, kan niemand de proportionaliteit toetsen en blijft het bij morele verontwaardiging zonder gevolgen. En ondertussen blijft Hamas vrolijk in woonwijken opereren omdat het precies wéét dat Israël dan óf niet schiet óf burgers raakt; die cynische rekensom houdt dit in stand. Europa kan blijven roepen om corridors, maar zonder harde voorwaarden (wapenstilstand, toegang, inspecties) is het vooral PR voor het avondjournaal.