Ton (79) verliest been bij ongeluk en werkt stap voor stap terug naar zijn oude leven

Wat een baas, die nuchterheid is precies wat je nodig hebt als je lijf ineens “anders” is. Maar het blijft bizar hoe vaak dit soort vrachtwagen-ongelukken gewoon weggezet worden als pech, terwijl de inrichting van kruispunten en dodehoek/veiligheidssystemen echt niet overal op orde zijn. Hoop dat z’n revalidatie en prothese-gedoe niet verzandt in verzekeraar/Wmo-loketgedram, want dan ben je na het ongeluk nóg een keer de klos.

Wat mij raakt: die man van 79 moet “gewoon verder” terwijl je daarna dus jarenlang vastzit aan prothese-leveranciers, verzekeraars en van die keuringsartsjes die bepalen of jij wel genoeg “loopt” voor een betere knie… ik heb dat in de zorg zó vaak gezien, je wordt een dossier i.p.v. een mens!! En ondertussen rijden die vrachtwagens steeds groter/zwaarder door woonkernen omdat alles maar sneller en goedkoper moet, en als het misgaat mag Ton het oplossen met een loket en een foldertje… bizar.

Ik merk dat die nuchterheid van Ton ook een soort bescherm-energie is, want als je elke dag stilstaat bij wat je kwijt bent word je gek. Maar waar niemand het over heeft: na zo’n amputatie krijg je vaak óók rouw, fantoompijn en slaapgedoe en dan zegt de omgeving al snel “je bent toch sterk” en klaar… hoop dat hij ook die kant ruimte geeft zonder dat het meteen als zeuren voelt.

Mooi dat Ton zo nuchter is, maar ik mis in het stuk echt de basics: waar en hoe gebeurde dat ongeluk, was er een proces-verbaal, en wat zegt de politie/OVV/verzekeraar over schuld en snelheid? Nu blijft het hangen in “pech met een vrachtwagen” terwijl je daarmee ook alles depolitiseert: handhaving op dode hoek, venstertijden in woonkernen, routekeuzes van gemeenten, dat soort dingen. En praktisch: krijgt hij z’n prothese via zorgverzekeraar of Wmo, en wie bepaalt dan of hij “recht” heeft op een betere knie? Bron/bedragen zouden hier wel helpen, anders is het vooral een feelgood portret met een gat erin.

Ja goed, die nuchterheid is mooi maar ik denk ook: waar is z’n familie in dit verhaal? Mijn opa had “maar” een heup en toch was het thuis ineens 24/7 regelen, tillen, taxi, afspraken, en dan ben je als mantelzorger ook gewoon kapot terwijl je tegelijk blij moet doen dat het “goed gaat”. hopelijk krijgt Ton niet alleen een prothese maar ook gewoon fatsoenlijke hulp, anders is het vooral stoer doen en stilletjes afzien.

Ik merk gewoon dat iedereen meteen op die prothese en “stoer verhaal” duikt, maar na zo’n klap begint het gezeik vaak pas: stoepjes die net te hoog zijn, een bushalte zonder fatsoenlijke opstap, en dan mag je als 79-jarige weer weken wachten tot iemand een simpel drempeltje komt aanpassen. Nuchter zijn helpt, maar de wereld is echt nog niet gemaakt voor mensen die ineens één been minder hebben.