Thailand rolt rode loper uit voor omstreden legerleider Myanmar

Rode loper is natuurlijk pure legitimatie-wassing, dat snapt Thailand zelf ook wel. Maar iedereen die nu “schande!!” roept doet alsof je een 2400 km grens met drugs, milities en vluchtelingen kunt managen met morele verontwaardiging en een persberichtje uit Brussel. Het punt is: je kunt best praten voor grensveiligheid, maar dan zonder staatsbanket en eregarde; dit is realpolitik met een extra dikke middelvinger naar de slachtoffers, en ja, dan maak je het ICC en ASEAN meteen tandelozer.

Die rode loper is niet alleen “pragmatisme”, het is ook een signaal naar binnen toe: kijk ons eens de baas zijn over de grens, wij bepalen wie er binnenkomt. Enerzijds wil Thailand grip op drugsroutes, vluchtelingen en die hele scam-economie langs de grens, anderzijds koop je met zo’n staatsbanket gewoon afhankelijkheid: je maakt jezelf mede-verantwoordelijk voor de volgende golf geweld die weer mensen jouw kant op jaagt. En ondertussen zitten er in Thailand honderdduizenden Myanmarezen die nu snappen: onze veiligheid hangt af van deals achter gesloten deuren, niet van rechten of bescherming… dat vreet aan vertrouwen, en dat is precies hoe samenlevingen harder en banger worden. Realpolitik is één ding, maar dit is legitimeren legitimeren, met alle sociale rotzooi van dien.