Steeds meer twintigers langdurig arbeidsongeschikt door psychische klachten

vanuit m’n praktijk zie ik twintigers die al “op” binnenkomen: slapen kapot, zenuwstelsel continu aan, telefoon aan het bed, werkdruk én sociale druk én ondertussen doen alsof je dankbaar moet zijn dat je überhaupt een contractje hebt. Dan krijg je dus diagnoses en pillen en wachtrijen, maar bijna niemand vraagt: hoe is je basisenergie, hoe vaak ben je echt in stilte, hoe voelt je lijf als je niet presteert? We hebben een systeem gebouwd dat mensen uit hun eigen ritme trekt en dan verbaasd kijken als ze uitvallen… holistisch gezien is dit geen individuele zwakte maar een collectieve disbalans, en ja dat kost geld, maar het kost vooral levenslust.

In de praktijk zie je ook dat veel twintigers van flex naar flex hobbelen en bij de eerste dip meteen door het UWV/arbodienst-circus moeten, met wachttijden en formulierenstress erbovenop. Als je nooit echte zekerheid opbouwt (vaste uren, fatsoenlijke begeleiding, betaalbare woning) dan is “werkdruk” niet eens het hele verhaal, het is gewoon continu aanstaan om niet om te vallen.