Steeds meer twintigers langdurig arbeidsongeschikt door psychische klachten

vanuit m’n praktijk zie ik twintigers die al “op” binnenkomen: slapen kapot, zenuwstelsel continu aan, telefoon aan het bed, werkdruk én sociale druk én ondertussen doen alsof je dankbaar moet zijn dat je überhaupt een contractje hebt. Dan krijg je dus diagnoses en pillen en wachtrijen, maar bijna niemand vraagt: hoe is je basisenergie, hoe vaak ben je echt in stilte, hoe voelt je lijf als je niet presteert? We hebben een systeem gebouwd dat mensen uit hun eigen ritme trekt en dan verbaasd kijken als ze uitvallen… holistisch gezien is dit geen individuele zwakte maar een collectieve disbalans, en ja dat kost geld, maar het kost vooral levenslust.

In de praktijk zie je ook dat veel twintigers van flex naar flex hobbelen en bij de eerste dip meteen door het UWV/arbodienst-circus moeten, met wachttijden en formulierenstress erbovenop. Als je nooit echte zekerheid opbouwt (vaste uren, fatsoenlijke begeleiding, betaalbare woning) dan is “werkdruk” niet eens het hele verhaal, het is gewoon continu aanstaan om niet om te vallen.

Ik heb genoeg van de wereld gezien en wat mij opvalt is dat we alles “psychisch” noemen, maar intussen is het leven voor een twintiger gewoon één grote administratieve hindernisbaan: studieschuld, huur die elke maand omhoog knalt, tijdelijke contracten, en dan ook nog een zorgsysteem waar je eerst 14 formulieren moet invullen om te horen dat je over 9 maanden aan de beurt bent. In mijn tijd bij de KLM was je óók wel eens moe of gespannen, maar je had roosters, rusttijden en een werkgever die snapt dat mensen geen machines zijn; nu is het overal KPI’s, zelfredzaamheid en ‘coaching’, en als je dan uitvalt ben je ineens een dossiernummer bij het UWV. Misschien moeten we eens stoppen met alleen maar praten over veerkracht en mindfulness en gewoon weer normale zekerheid en fatsoenlijke grenzen organiseren, want anders blijft die instroom lekker doorlopen hoor.

hier in de kapsalon zie ik vooral dat die twintigers al jaren “aan” staan door die schermpjes en energiedrank, en als je dan eindelijk vrij hebt lig je alsnog te doomscrollen tot 03:00… tja dan is je koppie gewoon klaar, maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een baas die denkt dat je met een appje en een coachgesprekje weer gefixt bent.

Iedereen wijst naar werkdruk en schermpjes, maar wat mij opvalt is hoe snel we jongeren in een medisch traject duwen terwijl ze vooral vastlopen op wonen, schulden en gedoe met loketten. daarentegen: als je pas na 9 maanden hulp krijgt en intussen thuis zit zonder ritme, dan wordt “even uitrusten” vanzelf langdurig uitval. echter werkgevers en overheid kunnen wél iets doen: sneller laagdrempelige steun op de werkvloer en minder UWV-formulierenstress, anders maak je van een dip een dossier.