Stage in gehandicaptenzorg greep Nicolaas Veul aan

Respect voor die gasten in de gehandicaptenzorg, maar “zwaarste serie” klinkt nog zacht uitgedrukt. Die mensen staan elke dag met te weinig hande en loon voor hun bek te knokken, terwijl Den Haag vooral mooie praatjes ken verzinne, halve zool.

Mooi dat zo’n serie niet alleen de vrolijke momenten laat zien, want juist in deze zorg gaat het vaak om kleine signalen lezen, eindeloos herhalen en rustig blijven als iemand zelf niet kan uitleggen wat er aan de hand is. Wat mij wel stoort is dat er telkens een bekende Nederlander nodig lijkt om duidelijk te maken dat deze mensen en hun begeleiders bestaan; familieleden en zorgmedewerkers roepen dit al jaren, maar worden pas gehoord zodra er een camera bij staat.

Een camera kan een deur openen, maar na de aftiteling blijft dezelfde begeleider gewoon met drie onderbezette diensten en een map vol protocollen zitten, maar goed, applaus is goedkoper dan personeel.

Goed dat deze zorg eindelijk eens zonder suikerlaagje in beeld komt. Alleen hoop ik dat we bewoners niet gaan bekijken als “confronterende verhalen” voor het publiek; het zijn mensen die vooral behoefte hebben aan vaste gezichten, rust, buitenlucht en begeleiding die hun kleine signalen kent. Onze kinderen leren we toch ook dat ieder mens meetelt, ook als praten of zelfstandig worden niet vanzelfsprekend is?