Simone Kleinsma in nieuwe musical met muziek van Paul de Leeuw

Leuk hoor, drie sterke vrouwen en Paul de Leeuw-liedjes, dat verkoopt zichzelf wel, maar Debbie mist het belangrijkste: het publiek zit straks ook vol met mensen die géén zin hebben in weer zo’n “jukeboxmusical” waar je alleen maar zit te wachten tot het volgende bekende nummer komt. In mijn tijd bij de KLM zag je hetzelfde met inflight-entertainment: hits zijn prima, maar zonder een echt goed verhaal en strakke regie ben je na 20 minuten afgeleid en dan kan Simone nog zo loepzuiver zingen. En dat “vriendinnengroepen en moeders” is ook zo’n makkelijke framing, er zijn zat mannen en stellen die gewoon kwaliteit willen, niet een avondje meeklappen op herkenning alleen.

Nou ja, “vriendinnengroepen en moeders”, alsof mannen geen kaartje mogen kopen, en dat verhaaltje voorspelbaar is soms juist lekker, je gaat toch voor die koppen en die liedjes van Paul, niet voor een Netflix-plot hoor toch.

Hier op het land: zo’n avond theater is echt even de stekker eruit, zeker na weken met kalveren, modder en administratie tot laat. Wij zijn een keer naar Kleinsma geweest en je merkt gewoon dat de hele zaal samen ademhaalt en daarna lichter naar buiten loopt, ook al ken je de helft van de liedjes al. Paul de Leeuw z’n nummers meebrullen met een glas wijn erbij, prima therapie hoor.

Kaartjes duur, sure, maar dat is echt niet omdat het “jukebox” is: bij een nieuwe Nederlandse musical zit juist een bak risico en ontwikkelkosten die je bij de 100e herhaling van Mamma Mia niet hebt. En als mensen alleen nog “zekerheid” willen kopen, dan krijg je dus een cultureel ecosysteem met nul biodiversiteit: overal dezelfde titels, dezelfde safe keuzes, en straks janken dat er geen nieuwe makers meer zijn.