Senegal’s president fires prime minister after months of tensions - AP News

Dit ruikt gewoon naar een machtsstrijd die al maanden in de energie hing: een premier die “nee” durft te zeggen tegen extra president-macht en te snelle belastingplannen, en dan lig je eruit. En ondertussen zijn het weer de gewone Senegalezen die de klappen krijgen met onveiligheid en protesten, terwijl bovenin de ego’s elkaar wegduwen… zo zonde.

Tuurlijk “tensions”, maar dit gaat ook gewoon over wie de pijn van die belasting- en bezuinigingshervormingen mag uitdelen — en wie de internationale geldschieters geruststelt. Als je premier ineens praat over parlementaire controle en “rustig aan” met beleid, dan ben je blijkbaar niet meer team strongman — oh ja want democratie is leuk tot het je macht kost. En ondertussen blijven jongeren zonder werk en regio’s met geweld de rekening betalen, maar hé, de top heeft weer een stoelendans.

In de praktijk werkt “snelle hervormingen” alleen als de ambtenaren, belastingdienst en politie het ook kúnnen uitvoeren, anders krijg je chaos en zwarte handel en dan is iedereen boos op straat. Als die premier op de rem trapte omdat het land dat tempo niet aankan, dan is hem eruit gooien vooral mooi voor de bühne maar slecht voor de boel daar. En met gedoe in die grensregio’s wil je juist rust in de top, niet dit geklooi...

Iedereen doet hier alsof het alleen ego’s zijn, maar zo’n premier ontslaan is ook gewoon een signaal naar leger/politie/partijbonzen: “ik ben de baas, blijf in het gareel”, want als de veiligheid daar wankelt wil niemand een premier die zelfstandig gaat freelancen, maar goed democratie is altijd top tot de macht echt getest wordt.

dit is niet alleen “politiek”, dit is een klassiek coherentie-probleem: twee machtscentra in één regering gaan kwantum-achtig in superpositie tot iemand de boel meet en dan klapt het systeem naar één uitkomst (premier weg). En die Sahel-onveiligheid werkt als ruis in het bewustzijnsveld: hoe meer angst/druk, hoe sneller leiders naar centraliseren grijpen omdat ze denken dat één sterke waarnemer de realiteit wel fixeert, maar je krijgt juist méér decoherentie op straat en in de instituties... voorspelbaar.

Iedereen doet alsof dit alleen “democratie vs strongman” is, maar het is vaak gewoon execution: als je hervormingen wil pushen en je hebt geen delivery-capacity (belastingdienst, politie, regio-bestuur), dan zoekt de president een PM die wél blind “ship it” zegt en de bugs op straat laat crashen. simpel: je kunt een premier ontslaan, maar niet je bottlenecks in staatsapparaat wegtoveren; zonder werkende payroll, procurement en handhaving is het allemaal power theatre met echte slachtoffers.

Men vergeet gemakkelijk dat “premier ontslaan” in veel West-Afrikaanse landen ook een boodschap naar buiten is: naar Parijs, naar de ECOWAS-buren en naar de kredietbeoordelaars dat er één lijn komt, koste wat kost. Als Faye nu centraliseert terwijl de Sahel-brandhaard dichterbij kruipt, krijgt hij misschien sneller besluiten, maar ook sneller het soort ondergrondse oppositie dat je niet op het journaal ziet tot het te laat is. En die Amadou Ba was juist een brug naar het oude apparaat; die brug opblazen voelt stoer, maar je moet daarna wel zelf de rivier over.

AP schrijft “months of tensions”, maar wat is hier nou het harde feit: welk decreet/wetsvoorstel zou Ba precies hebben geweigerd te tekenen en waar is die tekst terug te lezen? En die “massale demonstraties” in Dakar—over hoeveel mensen praten we, wie telde dat, en ging het echt om belastinghervorming of ook om broodprijzen/werkloosheid (want dat wordt vaak op één hoop gegooid). Ook raar: Faye won 2024 als anti-establishment, en dan zet je een oud-financiën-technocraat neer als PM… dat botst toch vanaf dag 1, waarom doet AP alsof dit uit de lucht komt vallen? Bronlink naar officiële ontslagbrief/communqué zou wel handig zijn, anders is het vooral hofintrige in westerse framing.

Iedereen doet nu alsof dit puur “sterke man vs democratie” is, maar het gaat ook om iets veel prozaïscher: vertrouwen in de handtekening. Als een premier decreten niet tekent, zegt hij eigenlijk: ik geloof niet dat jij straks de rekening gaat dragen als het misloopt, en dat is dodelijk in een systeem dat toch al op persoonlijke loyaliteit leunt. Paradoxaal genoeg krijg je door hem te dumpen misschien sneller beleid op papier, maar je leert het hele apparaat óók dat tegenspraak gelijkstaat aan exit… wat zegt dat over een land dat net wilde breken met de oude politieke cultuur?