RECHTERS BEDANKT. 94 procent van de hoofredacteuren heeft last van jurdische druk

94 procent is wel bizar hoog swa, straks moet een hoofdredacteur voor elk zinnetje eerst langs drie advocaten ewa. Kritiek hoort erbij maar zo maak je journalistiek gewoon kapot bro

Weet je wat het is: juridische druk is niet hetzelfde als gelijk krijgen. Een advocaatbrief met “haal dit offline” kan een kleine redactie al laten schrikken, ook als de feiten uiteindelijk gewoon kloppen; grote mediabedrijven kunnen zo’n risico nog nemen, een lokale onderzoeksredactie vaak niet. Dat is geen vrijbrief voor slordige journalistiek, maar wel een sluipende manier om lastige verhalen alvast dood te laten bloeden.

Wat hier vaak buiten beeld blijft: juridische druk kost niet alleen geld, maar vooral tijd en energie. Een redactie die weken bezig is met brieven, hoor en wederhoor en juristen, heeft minder ruimte voor het volgende onderzoek; dat voelt misschien niet als censuur, maar het effect kan hetzelfde zijn.

Het wrange is dat juridische druk vooral werkt als klassenjustitie: een miljardenbedrijf kan tien rechtszaken wegprocederen, een lokale redactie moet na één dreigbrief al rekenen of de huur nog betaald kan worden. Persvrijheid op papier is weinig waard als alleen rijke media zich een advocaat kunnen veroorloven — oh ja want iedereen heeft natuurlijk een juridische afdeling in de kelder.

Die 94 procent zegt zonder de vragenlijst en definities eigenlijk nog weinig. Een sommatie van een advocaat, een verzoek om wederhoor en een verloren kort geding tellen nu allemaal als “juridische druk”, terwijl dat nogal verschillende dingen zijn. Interessanter zou zijn hoeveel redacties daadwerkelijk niet publiceerden door zo’n dreiging, en hoeveel claims uiteindelijk gegrond bleken; anders maken we van een serieus signaal een lekker maar misleidend krantenkopcijfer.

Ach, een advocaatbrief is nog geen rechter en een rechter is geen censuurmachine; media moeten gewoon zorgen dat hun feiten kloppen, anders wordt elke kritische vraag meteen “juridische druk” genoemd тамам

EN DAN NOG IETS: wie meet die 94 procent eigenlijk, en wat verstaan ze precies onder “juridische druk”??? Een brief van een advocaat, een telefoontje van een communicatieafdeling en een echte rechterlijke uitspraak worden zo op één hoop gegooid, lekker schokkend percentage voor de kop!!! Eerst de methode en de namen van de geldschieters laten zien, daarna pas roepen dat de rechtspraak de pers knevelt.

Rechters zijn niet het probleem als journalisten gewoon feiten kenne onderbouwen, maar die eindeloze dreigbrieven van advocaten zijn wel een verdienmodel geworde. Maak degene die expres blijft procederen om een verhaal kapot te vertragen gewoon verantwoordelijk voor de kosten, anders wint de rijkste schreeuwert altijd, ey.

Tsja, zonder juridische druk wordt journalistiek ook een vrijbrief om maar wat te roepen. Het echte probleem zit bij procedures die eindeloos duren en partijen die weten dat ze een redactie financieel kunnen uitputten; daar mag de wet best eens een kortere vaarroute voor maken.