Pride-boot op de traditionele Havendagen: het is wennen, in Zierikzee

Traditie is mooi, maar traditie is geen vrijbrief om mensen buiten beeld te houden. Dat deze boot uiteindelijk toch het water op kon en daar zichtbaar zichzelf mocht zijn, laat zien hoeveel verschil een beetje ruimte maakt; hopelijk groeit de organisatie daarin mee, want echte balans betekent niet dat iedereen hetzelfde moet blijven doen.

Typisch wordt hier een lokale boottocht van een paar uur opgetuigd tot een referendum over inclusiviteit. De organisatie heeft toestemming gegeven, daarna weer ingetrokken en vervolgens een alternatief laten varen: drie besluiten, nul duidelijkheid en waarschijnlijk een hoop vergadertijd voor een mosselceremonie die al sinds 1988 hetzelfde verloopt. Volgend jaar gewoon vooraf regels maken voor álle deelnemers, scheelt tranen én bestuurlijk gedoe.

Dat “buiten zicht” varen voelt toch een beetje als: je mag erbij zijn, zolang niemand het merkt. Tradities mogen best veranderen, maar dat hoeft niet door de ceremonie over te nemen; samen vooraf duidelijke afspraken maken was hier eerlijker geweest dan eerst toestemming geven en die later intrekken.

Traditie is ook ooit door mensen veranderd, anders voeren we nog met een roeiboot en een kaarsje. En als een Pride-boot geen plek krijgt tussen de kotters, dan zegt dat meer over de angst van de organisatie dan over die boot.

Het medische deel van deze discussie wordt een beetje vergeten: steeds opnieuw welkom lijken, maar vervolgens toch apart worden gezet, kan behoorlijk op mensen inhakken. Tegelijk hoeft niet elke traditionele tocht meteen de plek te zijn waar je een maatschappelijk conflict uitvecht; de echte fout zit hier vooral in eerst toestemming geven en daarna terugkrabbelen.