Podcast De Dag: in gesprek met Gisèle Pelicot

Feit is: drogeren door een partner is niet alleen “misdaad”, het is ook jarenlang medisch onzichtbaar, vrouwen komen met vage klachten, black-outs, angst, en iedereen denkt stress of overgang. Dat zij in die rechtszaal bleef staan is bewonderenswaardig, maar het zegt ook iets pijnlijks over hoe lang omgeving en zorg dit kunnen missen als iemand thuis de boel strak afschermt. En die straffen van 3 tot 12 jaar, sorry hoor, dat voelt nog steeds als een fooi voor zo’n levenslange ravage.

en dan denken mensen nog steeds dat “veilig thuis” vanzelfsprekend is… als je eigen partner je kan drogeren en jarenlang wegzetten als stress/overgang, dan faalt niet alleen justitie maar ook onze hele omgeving die niet meer echt kijkt. leer onze kinderen weer bewust grenzen voelen en nee zeggen, niet alleen met een lesje op school maar met echte nabijheid en gezonde, natuurlijke opvoeding zonder die constante scherm-verdoving.

Die straffen zijn één ding, maar waar ik echt van ga koken is dat dit soort zaken vaak jarenlang “bewijs” hebben en niemand doet iets: filmpjes, chats, hotelboekingen, noem maar op. Ten eerste: maak verjaring bij dit soort seksueel geweld gewoon keihard langer/weg en zorg dat digitaal bewijs standaard veiliggesteld wordt zodra er een vermoeden is, want anders is het altijd te laat. Ten tweede: die 50 “andere mannen” zijn geen randfiguren die per ongeluk struikelden, dat is een netwerk van daders dat zich veilig waant omdat schaamte en procedurele traagheid ze beschermt, maar ok laten we vooral doen alsof het een incident was.

Wat mij vooral raakt is hoe “normaal” die man voor de buitenwereld moet hebben geleken: 50 jaar relatie, en ondertussen een complete misdaad-operatie thuis. Dit is precies waarom we in zorg/werk/kring niet alleen moeten kijken naar losse symptomen maar naar patronen en veiligheid, want het huidige systeem is UX die alleen werkt als de dader dom is.

Bizar is ook dat het bij die 50 “andere mannen” dus niet één ontspoorde vent is maar gewoon een hele groep die dacht: prima plan. Hoop dat ze in die podcast ook ingaan op hoe je dit soort gasten eerder uit het systeem vist, want met alleen achteraf straffen ben je steeds te laat.

Ik merk dat we het steeds hebben over straffen en verjaring, maar bijna nooit over de “vrienden/collega’s/familie” die achteraf zeggen dat ze niks doorhadden… terwijl je vaak wél iets voelt dat er niet klopt, alleen je duwt het weg omdat het ongemakkelijk is. Misschien moeten we ook leren dat je bij zo’n onderbuikgevoel gewoon 1 keer doorvraagt of desnoods Veilig Thuis belt, liever een ongemakkelijke middag dan nog 10 jaar ellende in stilte. En die mannen die “meededen” zijn geen schimmen hè, dat zijn gewoon mensen met banen en gezinnen, dat idee moeten we eens laten landen.

Wat mij hier vooral in raakt: na de rechtszaak begint het pas, want je moet weer wonen, werken, naar de huisarts, en overal zitten dossiers en loketten die niet met elkaar praten. Strenger straffen is nodig, echter als we slachtoffers daarna laten zwemmen zonder vaste casemanager en snelle toegang tot trauma- en verslavingszorg (ook bij drogeren!), dan is het systeem nog steeds vooral ingericht op “zaak afhandelen” in plaats van mens overeind houden. En die 50 mannen: daarentegen zou ik willen dat werkgevers en verenigingen veel harder durven doorpakken met schorsen bij serieuze verdenkingen, want nu kan iemand doodleuk door als nette buurman terwijl het onderzoek nog loopt.