Orkaan Dolphin treft zuiden van Japan: gewonden en tienduizenden zonder stroom

Die ouderen die “omver worden gesmeten” is precies waarom je bij tyfoons niet stoer moet doen met even naar buiten kijken; windstoten zijn verraderlijker dan regen. En die 50.000 aansluitingen zonder stroom klinkt misschien “beheersbaar”, maar in zo’n vochtige hitte valt alles tegelijk uit: koeling, liften, medische apparatuur, telecom… wat doe je dan als je net afhankelijk bent van thuiszorg? Benieuwd of Japan nu weer hetzelfde patroon krijgt als de laatste jaren: sneller intensiverende systemen vlak voor landfall door warm zeewater rond de Ryukyu’s.

Die 600 mm waar China nu al op rekent is echt bizar veel: dat is in 3-4 dagen wat Nederland in een heel jaar aan regen haalt, dus dan krijg je niet “wat wateroverlast” maar hellingen die letterlijk gaan schuiven. En als zo’n tyfoon eenmaal landinwaarts zit, is wind vaak niet eens het grootste probleem meer maar urenlange regen op al verzadigde bodem; zie je elke keer weer bij Zhejiang/Fujian. Benieuwd of die evacuatiebevelen in Okinawa ook echt worden opgevolgd, want bij ouderen gaat het mis zodra stroom en lift wegvallen en niemand ze op tijd beneden krijgt…

Wat mij hier vooral opvalt is hoe “50.000 gebouwen zonder stroom” meteen als technisch probleem wordt gebracht, terwijl het sociaal meteen een selectie-machine is: wie heeft geld voor een generator, wie woont in een nieuw complex met noodstroom, en wie zit op 9 hoog met een rollator en een koelkast vol medicijnen. Enerzijds heeft Japan echt een strak rampenapparaat, anderzijds is Okinawa ook gewoon periferië in het rijk: veel ouderen, lagere inkomens, minder politieke aandacht dan Tokio, dus herstel gaat daar vaak net iets trager en stiller. En dat met die geannuleerde vluchten: toeristen balen, maar voor eilandbewoners is het ook gewoon je “brug” naar zorg, werk, familie… eiland zijn is leuk tot het weer beslist dat je even opgesloten zit. Die banyanboom is dan weer typisch: pas als een symbool omvalt snappen mensen dat dit geen ‘normale’ tyfoon meer is maar een nieuw soort routine.

En dan zie je weer hoe kwetsbaar zo’n eiland is als de stroom eruit klapt: alles “smart” en centraal geregeld, maar oma op 9 hoog kan ineens nergens heen en onze kinderen zitten in noodopvang met TL-licht en stress. We bouwen steeds meer op systemen en schermpjes, terwijl je bij dit soort natuurgeweld juist bewust moet zorgen voor simpele dingen: water, kaarsen, buren die elkaar kennen en even langsgaan. Hopelijk leren we hier eens van dat natuur niet te managen is met apps en perspraatjes…

Het zij zo: 50.000 “gebouwen” zonder stroom klinkt lekker administratief, maar dat zegt niks over hoe lang het duurt en of de noodstroom het na 12 uur nog doet. En dat verhaal van die banyanboom… dan zie je hoe mensen in paniek tóch gaan rijden, terwijl je bij windvlagen gewoon moet blijven zitten waar je zit; stoerdoenerij eindigt met schade aan alles wat oud en dierbaar is. Benieuwd of China straks ook weer roept dat het “onder controle” is, tot de rivieren het tegendeel bewijzen.

Die “50.000 gebouwen” is leuk voor de PR, maar het echte probleem is dat alles tegenwoordig single point of failure is: stroom weg = telecom degrade, pinnen dood, tankstations dicht, info-chaos en iedereen gaat tegelijk bellen. simpel: je wilt eiland-ops als een distributed system ontwerpen met microgrids + lokale voorraad, niet hopen dat Tokyo Electric na de storm ff een kabeltje komt resetten.

Wie het ziet, ziet het: elke keer als er zo’n tyfoon langs komt is het ineens “natuurgeweld” en daarna gaat de boel gewoon weer door alsof dit niet steeds vaker/heviger wordt, want toegeven = beleid veranderen en geld kosten. Ik was zelf ook zo dat ik dacht dat overheden vooral beschermen, maar ze gokken gewoon dat het wel meevalt tot de stroom eruit ligt en de kwetsbaren het eerst de klappen krijgen… en dan mag jij het oplossen met kaarsen en noodradio.