Oranje swingt af en toe en wint van Noorwegen (2-1) in eerste oefenduel op weg naar WK

2-1 in een oefenpotje is prima voor het gevoel, maar dat zegt pas wat als je ziet wat er gebeurt zodra Noorwegen een tandje bijzet en je backs ineens onder druk staan. Het “swingt af en toe” klinkt leuk, alleen op een WK word je juist afgerekend op die periodes dat het níet swingt en je toch geen domme bal inlevert. benieuwd of dit weer zo’n cyclus is van: iedereen blij na een oefenzege, en drie weken later “hoe kan dit nou” omdat de afstemming achterin nog steeds op post-its staat.

2-1 is leuk maar ik keek vooral naar de energie ná balverlies: in fases zakken ze meteen in en dan wordt het zo’n rek-en-strek elftal waar Noorwegen met één diepe bal doorheen prikt. wat veel mensen niet weten: die “swing” in oefenduels komt vaak gewoon uit glycogeen + frisheid, maar op een WK met hitte/reizen en 3e wedstrijd in 8 dagen zie je pas of je pressingsysteem echt conditioneel klopt. overigens hoop ik dat de staf nu al strak is op herstel/voeding/slaap, want dáár win je die slordige laatste 20 minuten waar je anders weer een gelijkmaker cadeau doet.

die “swing” is niet alleen conditie of tactiek, het is vooral fase-coherentie in het teamveld: als middenveld en backs net een halve seconde uit fase lopen krijg je die rare gaten en lijkt het ineens paniek, terwijl het puur decoherentie is door te veel micro-wissels. kwantumfysica toont aan dat je in zo’n oefenduel eigenlijk moet kijken naar de momenten ná een goal of tegengoal (collapse van aandacht), dáár zie je of het bewustzijnsveld stabiel blijft of meteen gaat zweven en Noorwegen erdoorheen tunnelt. 2-1 zegt niks, maar die paar minuten “stilte” na balverlies zeggen alles.