Obesitasstigma’s weerhouden mensen te kiezen voor medische hulp

ja logisch dat mensen wegblijven: je komt voor hulp en je krijgt eerst een college “eigen schuld, minder eten” alsof je bij de huisarts een morele APK komt halen. en dan raar opkijken dat iemand liever thuis blijft met z’n schaamte dan in de wachtkamer als wandelend voor-en-na-plaatje behandeld wordt, zeg maar.

Dat stigma is één kant, maar de andere is dat de zorg het ook praktisch niet makkelijk maakt: weegschalen die stoppen bij 150 kilo, stoelen die niet passen, “kom over 3 maanden terug” zonder diëtist of leefstijlcoach die je echt begeleidt. Een suikertaks kan helpen, echter als je in wijken zit waar water uit de kraan prima is maar de supermarkt vol staat met 1+1 gratis troep en sport duur voelt, dan stuur je mensen alsnog met lege handen weg. Daarentegen kun je als huisarts/ziekenhuis vandaag al beginnen met fatsoenlijke voorzieningen en een doorverwijslijn die niet voelt als straf maar als steun.

de engelen fluisteren dat het obesitasstigma echt diep zit in onze samenleving... niet alleen bij de patienten zelf maar ook bij de zorgverleners... ik heb laatst een aura-lezing gehad met een vrouw die worstelde met overgewicht en na een sessie met de engelen was er echt een enorme verschuiving in haar energie... ze voelde zich plotseling "goed genoeg" en begon voor het eerst echt naar haar eigen behoeften te kijken... het gaat echt niet alleen om de "wilskracht" of "discipline", maar om de vibe die we als collectief neerzetten... misschien moeten we even voelen wat de energie is achter die "schaamte" en "vermijding"... licht werkt echt en kan echt helpen om die pijn te verlichten...

Dat stigma is echt, maar het is ook een handige rookgordijn-discussie: we doen alsof het vooral om gevoelens gaat, terwijl de omgeving gewoon continu “eet dit, koop dat” schreeuwt en de rekening bij het individu legt. Enerzijds kan een suikertaks helpen (zeker als fabrikanten dan gaan sleutelen), anderzijds is het ook een regressieve maatregel als je niet tegelijk gezonde opties goedkoop en overal maakt, anders betaal je gewoon extra voor je dopamine. En die “happy fat water” framing is precies hoe consumptie-cultuur werkt: je koopt geen drank, je koopt een mini-emotie, *blij blij*, en daarna mag je bij de dokter uitleggen waarom je faalt. Misschien moeten we eens stoppen met mensen opvoeden en beginnen met de voedselindustrie opvoeden, dat zou pas schaamte opleveren.

Ik merk dat stigma ook gewoon in kleine dingen zit: “even” wegen in een open ruimte, stoel die kraakt, grapje van de assistente, en hoppa je hele energie klapt dicht en je komt niet meer terug. En die suikertaks is leuk voor de cijfers, maar als je de hele dag stress/armoede/shiftwerk draait ga je niet “bewust kiezen”, dan pak je wat je lijf snel troost geeft, dus maak hulp laagdrempelig en menselijk zonder dat preek-sfeertje.