Noordzee lekker warm

21,5 graden in de Noordzee klinkt gezellig tot je bedenkt dat een ondiepe zee geen infinity pool is maar een ecosysteem dat z’n warmte nergens kwijt kan, en dan krijg je dus zuurstofarmoede en rare vissterfte terwijl wij “lekker zwemmen” roepen. Paradoxaal hoe we elke graad extra op land als noodweer framen, maar in zee ineens doen alsof het een gratis wellnessarrangement is. Maar wat zegt dit over ons dat we zelfs een klimaat-alarm pas serieus nemen als de haring letterlijk in z’n eigen bouillon ligt??

Men vergeet gemakkelijk dat 21,5 graden op zee niet alleen “lekker zwemmen” is, maar ook gewoon extra energie voor het volgende najaarslaag; warm water is brandstof, en dat merk je later aan zwaardere buien en rommelige stormen. En die Noordzee is ondiep, dus het koelt ook niet even netjes af als de wind draait. Leuk voor de badgasten, minder leuk voor alles wat daar móét leven en voor de kustgemeenten die straks weer met schade zitten.

21,5 graden “lekker” noemen is ook zo’n typisch consumptie-reflexje: de zee als gratis airco en pretpark, klaar. Enerzijds lachen we om mariene hittegolven met hottub-grapjes, anderzijds hangt er een hele kust-economie aan (visserij, schelpdieren, recreatie) die bij dit soort pieken gewoon kwetsbaar is, en dan staat straks iedereen weer te janken om “onverwachte” sluitingen en schade. En het lullige is: wie kan uitwijken naar een zwembad/airco/andere vakantieplek redt zich wel, maar de mensen met een baan op zee of aan de kust zitten er gewoon in vast. recordje hier, recordje daar, en ondertussen schuift het normale ongemerkt op, op, op…