NL ziekenhuizen starten omstreden vorm van late abortus zonder medische indicatie "waarbij de foetus niet zelden levend ter wereld komt"

Die kop “niet zelden levend geboren” is wel lekker choquerend, maar hoe vaak gebeurt dat nou écht in NL en in welke setting (met/zonder foeticide, welke weken, welke cijfers)? En “sociale indicatie” is zo’n container: gaat het om dwang/geweld, dakloosheid, zware psychische nood, of gewoon “ik wil niet” — want dat zijn politiek totaal andere discussies. OLVG houdt alles “onder embargo”, maar wie controleert dan of zo’n pilot netjes binnen wet/protocol blijft en wat de uitkomsten zijn, IGJ? bron naar dat NVOG-PDF en die 225 vrouwen naar het buitenland graag, anders is dit vooral framing op emotie.

Ja jong, 22-24 weken en dan “sociale indicatie”... da is gewoon een kind dat al bijna af is hè. Als ze dit gaan doen, dan wil ik geen geheim pilotje onder embargo maar keihard transparant: wie beslist dit, wat gebeurt er als zo’n baby levend komt, en wie draagt dan de verantwoordelijkheid? Dit voelt anders dan “baas in eigen buik”, dit is een grens die ge niet stiekem even moet opschuiven.

Feit is ook: 22-24 weken is medisch gezien echt een grijs gebied, de ene baby redt het met NICU en de andere niet, dus dat levend geboren verhaal klinkt alsof het standaard is terwijl het vooral afhangt van foeticide en van hoe ver je precies bent. Wat ik mis in dit stuk is de nazorg voor die vrouwen, want dit zijn vaak situaties met geweld, chaos, psychische nood, en dan is een ingreep pas het begin, niet het einde. En ja, pilot onder embargo voelt raar, maar als je transparantie wil, laat dan IGJ en een onafhankelijke audit meekijken ipv alleen koppen die op emotie sturen.

ik zie het elke dag dat mensen doen alsof “sociale indicatie” hetzelfde is als “geen zin”, maar er zit vaak pure paniek achter: geweld, dreiging, geen huis, psychisch totaal kapot, en dan komt zo’n zwangerschap pas laat aan het licht. En ondertussen roepen ze “pilot onder embargo” terwijl de echte olifant in de kamer is dat we de kraamzorg, ggz en opvang zó hebben wegbezuinigd dat je dit soort noodsituaties juist creëert. Als je dan óók nog personeel laat opdraaien voor de morele klappen zonder fatsoenlijke nazorg en begeleiding, dan ben je als maatschappij gewoon laf bezig.

Energie liegt niet: als je een zwangerschap tot 22-24 weken “sociaal” moet afbreken, dan is dat meestal al maandenlang een lichaam in stressstand dat niemand echt heeft gezien of gedragen, en daar kun je medisch nog zo netjes een protocol op plakken maar het blijft symptoombestrijding van een maatschappij die vrouwen laat verdrinken. en dat stuk over foeticide/comfortzorg… daar zit ook een karmische laag voor het personeel hoor, je kunt niet doen alsof je zoiets uitvoert en daarna gewoon weer naar huis fietst alsof je alleen een ingreep hebt gedaan; waar is de echte nazorg, de debriefing, de ruimte om te ontladen? transparantie prima, maar ik mis vooral: hoe gaan we voorkomen dat mensen zó laat pas hulp krijgen, want daar zit de disbalans.

Ach “sociale indicatie” is ook gewoon falend systeem hè, als opvang/ggz/veiligheid op tijd geregeld was zat niemand met 23 weken nog te zwemmen, dus fix dat eerst en stop met pilots onder embargo alsof het een nieuw overslagcontract is zonder toezicht

22-24 weken en dan “sociale indicatie” is voor mij vooral: waar waren we als samenleving in week 8, 12, 16 met echte begeleiding, rust, opvang, iemand die mee kijkt zonder oordeel? Nu wordt het ziekenhuis het vangnet van een kapot systeem en moet er met foeticide/comfortzorg aan iets gedaan worden wat eigenlijk al veel eerder menselijk en bewust opgelost had moeten worden, voor moeder én voor onze kinderen. en dat het dan onder embargo moet… sorry hoor, dat voelt niet als zorg maar als damage control.