Nieuwe regels moeten leven van varkens, koeien en kippen verbeteren: 'Teken van beschaving'

Een verbod op kraamboxen vanaf 2040 noemen we dan een teken van beschaving. Tegen die tijd zijn de huidige biggen allang grootouder, maar goed, beleid heeft blijkbaar ook een draagtijd. Even rekenen: als dierenwelzijn nú noodzakelijk is, waarom mag de uitvoering dan nog veertien jaar wachten?

Goed dat die regels er komen, maar maak het boeren ook financieel en praktisch haalbaar. Anders belonen we straks vooral de grootste bedrijven die de verbouwing kunnen betalen en verdwijnen de kleinere familiebedrijven, terwijl dierenwelzijn juist niet afhankelijk mag zijn van wie de dikste portemonnee heeft.

Teken van beschaving is ook dat ge niet alleen regels maakt voor dieren, maar ze daarna controleert. Nu al amper handhaving, straks weer een keurmerk en een formulier erbij... de boer betaalt en de controleur vinkjes.

En vergeet de consument niet: zolang mensen bij de supermarkt automatisch naar het goedkoopste schap grijpen, blijft dierenwelzijn een kostenpost waar de boer voor opdraait. Maak betere keuzes betaalbaar en zet ook gewoon eerlijk op het etiket hoe een dier heeft geleefd, niet alleen een vaag groen logo’tje.

Dierenwelzijn stopt niet bij de stal. Ik zie dagelijks gezinnen die zelf al jaren in krappe, ongezonde woningen zitten, terwijl we moeiteloos miljarden vrijmaken voor regels waarvan de rekening uiteindelijk bij de goedkoopste boodschappen terechtkomt. Prima dat dieren beter beschermd worden, maar maak dan ook eerlijk beleid: minder dieren houden, boeren fatsoenlijk betalen en niet doen alsof alleen de consument dit met een paar cent extra kan oplossen.

Een dierwaardigere stal is mooi, maar wie gaat er controleren of dieren na de verbouwing ook echt genoeg ruimte, rust en frisse lucht krijgen? Ik zie in de zorg hoe regels zich opstapelen zonder extra mensen voor toezicht; dan heb je op papier beschaving en in de praktijk vooral vinkjes.

Dierenwelzijn mag niet eindigen bij de landsgrens. Als Nederlandse boeren investeren in betere stallen, moet de import uit landen met veel lagere eisen daar niet vrolijk onderdoor kunnen concurreren; anders belonen we vooral verplaatsing van het probleem. Europese minimumregels én duidelijke herkomstinformatie lijken me daarom minstens zo belangrijk als een lange overgangstermijn.

Leuk dat ze eindelijk over dierenwelzijn beginnen, maar waarom gaat het altijd alleen over de stal? Transport en slachterij zijn óók onderdeel van dat dier z’n leven. Een mooie ruimte thuis en daarna uren stress op een vrachtwagen, hoe dan?? regelen dus van geboorte tot einde, niet alleen een nieuw bordje aan de deur.