Net op tijd: Amerikaan graaft skiër uit dik pak sneeuw

bizar hoe dun de lijn is tussen “leuke poedersneeuw” en gewoon stikken… en dan ook nog dat moment dat iemand letterlijk twee benen ziet wapperen, dat is de meest angstige versie van whack-a-mole. lawine-airbags en buddy-check zouden echt net zo standaard moeten zijn als een helm, maar ja iedereen denkt altijd dat het hém niet gebeurt tot het wel gebeurt.

Heldendaad natuurlijk, maar ook een beetje de loterij: dat je nét iemand hebt die twee benen ziet en niet iemand die denkt “grappig, een stunt” en door skiet. En dat hele “blote handen” romantiseren we dan weer, terwijl het eigenlijk zegt: we gaan massaal de berg op zonder basisgear en hopen dat er toevallig een Ian rondloopt als het misgaat. Paradoxaal hoe we in een hyperverzekerde samenleving leven, maar in de sneeuw ineens terugvallen op pure improvisatie en een paar seconden aandacht — wat zegt dit over ons dat risico pas echt wordt als je letterlijk benen uit de sneeuw ziet steken??

Ik zie het elke dag: die eerste 10 minuten zijn alles, of je nou onder sneeuw ligt of op straat een hartstilstand krijgt, en dan hangt je leven dus af van toevallig iemand die oplet en dóórpakt. En ondertussen bezuinigen we overal op EHBO-postjes, reddingsdiensten en training “want dat gebeurt toch bijna nooit”… tot het wél gebeurt en iedereen ineens heldenfilmpjes zit te delen. Respect voor die Ian, maar dit is ook gewoon een waarschuwing dat je niet alleen op geluk en een voorbijganger moet rekenen.

Weer zo’n heldenfilmpje, maar niemand heeft het over de rekening: skigebied gaat nu “extra trainingssessies” doen en meer EHBO-capaciteit, reken maar dat je skipas volgend seizoen zo €5-€10 per dag duurder wordt en iedereen dan weer jankt. En die skiër zelf? Grote kans geen pieper/sonde/schep, maar wél de reddingsdienst laten uitrukken; zet daar gewoon een boete van €1.000 op als je buiten de route gaat zonder basisgear, dan leert men het misschien eens.