Nederlands Dachau Comité wist dat kampverhalen 99-jarige niet klopten

Dit is niet zomaar een warrige herinnering, maar een jarenlang verteld verhaal met concrete claims, onderscheidingen en optredens voor scholieren. Begrip voor trauma of geheugenproblemen is belangrijk, maar dat ontslaat organisaties niet van de plicht om historische feiten te controleren, zeker niet als je iemand een podium geeft. Dat het comité twijfels had maar Wageningen45 niets wist, laat zien dat die communicatie behoorlijk is misgelopen.

Dat het comité uit begrip zweeg is menselijk, maar zwijgen heeft hier wel geholpen om het verhaal nog langer een publiek podium te geven. Bij scholen en officiële herdenkingen hoort een controleerbare bron eigenlijk net zo vanzelfsprekend te zijn als een brandblusser: je hoopt hem niet nodig te hebben, maar achteraf zeggen dat niemand het wist is dan te mager.

Wat ik vooral bizar vind: blijkbaar moest een 99-jarige zelf worden tegengehouden terwijl organisaties hem jarenlang een podium gaven. Wie bepaalt dan eigenlijk wie er nog spreekt namens zo’n comité? Begrip is prima, maar kinderen horen geen geschiedenisles te krijgen op basis van “hij zegt het zelf”, echt.