Woensdag rijden er in bijna het hele land geen bussen

Een loonsverhoging van 9,5 procent klinkt stevig, maar onvoorspelbare roosters, onbetaalde wachttijd en steeds minder zekerheid maken zo’n baan natuurlijk ook niet aantrekkelijker. Tegelijk wordt de reiziger weer als drukmiddel gebruikt, terwijl die gewoon op tijd op zijn werk of bij de dokter moet komen; maak desnoods een minimale bezetting voor essentiële ritten, want iedere week het land verrassen met een staking is geen openbaar vervoer maar gijzeling.

Die eis van 9,5 procent valt op, maar de echte angel zit misschien bij die roosters. Een chauffeur die pas kort van tevoren weet wanneer hij moet werken, kan thuis geen opvang, mantelzorg of tweede baan regelen; dan houd je vanzelf vooral mensen over die het nog nét volhouden. En voor reizigers: kijk niet pas dinsdagavond in de app, want bij zo’n landelijke staking kan ook de informatievoorziening een rommeltje worden.

Typisch wordt er weer gestaakt zonder dat iemand rekent aan de rekening voor de reiziger én de vervoerder. Bij 13.000 medewerkers en een gemiddelde loonsverhoging van 9,5 procent praat je al snel over tientallen miljoenen per jaar; dat geld moet ergens vandaan komen, dus hogere subsidies of minder ritten. En we noemen het openbaar vervoer, maar laten mensen vervolgens gewoon een dag zelf uitzoeken hoe ze op hun werk komen.