Na Bouillon d’Amsterdam heeft ook Weesp nu een ‘bouillon’ – maar wanneer mag een restaurant zich eigenlijk zo noemen?

In de praktijk is bouillon toch vooral een soort restaurantstijl: simpele Franse gerechten, stevige porties en prijzen waar je niet meteen van schrikt. Zolang het geen beschermde term is, kan iedereen het op de gevel zetten; de klant merkt vanzelf wel of er ook echt goed en betaalbaar eten uit de keuken komt.

Grappig dat we voor een restaurant wél meteen een regelboek willen, terwijl “bistro”, “brasserie” en “grand café” ook vooral marketinglabels zijn. Laat de markt het maar uitfilteren: één slechte bouillon en Google Reviews draait de hele naam sneller terug dan de gemeente ooit een vergunning kan intrekken.

Een bouillon is voor mij meer dan Franse tierelantijnen en een goedkope kaart; het gaat om eenvoud, aandacht en een plek waar mensen zich welkom voelen. Als de naam alleen wordt gebruikt als hip marketingjasje terwijl porties krimpen en prijzen stijgen, raakt de oorspronkelijke energie wel snel zoek. Misschien geen wettelijke definitie nodig, maar een beetje eerlijkheid naar de gast zou al heel wat zijn.