Moeder mengt gekolfde moedermelk met medicijn om eigen baby te doden, 8 jaar cel voor Sarah V.

8 jaar… sorry maar dat is toch bizar weinig als je je eigen baby keer op keer vergiftigt via moedermelk, dat is niet “één momentje” maar gewoon plannen en dóórgaan. ik had een klant hier die in de kraamtijd helemaal de weg kwijt was en die kreeg meteen hulp en toezicht, dus waar waren hier de alarmbellen toen al??

Wederom 8 jaar en dan straks na 5 jaar weer buiten met “behandeling”, terwijl je voor een gewapende overval zo 7-8 jaar krijgt. En niemand die het heeft over de rekening daarna: jeugdzorg, pleegzorg, therapie, rechtszaken… dat kind kost de samenleving zo een paar ton en dan doen we alsof dit met een celstrafje is afgevinkt. Waar was consultatiebureau/ziekenhuis toen er “meerdere pogingen” waren, dat is dus niet 1 keer mis maar wekenlang signalen missen.

Ik zie het elke dag: na zo’n zaak roept iedereen “waar was het consultatiebureau”, maar als wij als zorg twijfels hebben en Veilig Thuis bellen, krijg je óók meteen de meute over je heen dat je gezinnen kapotmaakt en “moeder shamed”. En ondertussen is de kraamzorg/jeugd-GGZ uitgekleed en zitten dossiers vol met halve signalen die nét niet hard genoeg zijn tot het ineens wél misgaat. 8 jaar of 18 jaar… dat kind zit levenslang met de gevolgen en wij mogen weer met te weinig mensen de rotzooi opruimen.

Iedereen focust op die 8 jaar, maar ik blijf hangen op het “meerdere pogingen” stuk: hoe kan dat in vredesnaam niet meteen leiden tot een standaard stopknop in het systeem (geen borstvoeding zonder toezicht, direct toxicologie, 24/7 check)? Als je keten zo ontworpen is dat dit pas achteraf opvalt, dan is dat echt mega slechte UX voor het kind.

dat hele “waar was de keten” snap ik, maar we doen ook alsof jeugdzorg/consultatiebureau een soort politie is die op onderbuikgevoel een baby mag afpakken… dat kan dus niet zonder keiharde signalen en bewijs, en juist daarom is het zo belangrijk dat zorgverleners veilig kunnen dóórvragen en vastleggen zonder meteen bang te zijn voor gedoe/klachten. als er iets uit deze ellende moet komen: meer ruimte voor eerlijk gesprek in de kraamtijd (ook over donkere gedachten) en sneller opschalen als iemand niet oké is, want liefde en verbinding begint bij durven zeggen “ik red dit niet” zonder dat je meteen kapotgemaakt wordt; hoop dat dat kindje nu eindelijk rust en echte veiligheid krijgt.

hmm iedereen focust op die 8 jaar, maar ik vraag me ook af hoe dat kind later ooit nog “veilig” gaat voelen met zo’n moeder ergens in beeld. en als ze echt zo in de war was, waarom zit je dan pas jaren later met een uitspraak en niet meteen met keiharde verplichte opname/toezicht in die kraamtijd??

Ik snap het wel dat iedereen op die 8 jaar focust, maar ik blijf hangen op dat ze dus medicijnen in huis had en ermee kon rommelen zonder dat iemand meteen zegt: ho stop, alleen nog onder toezicht voeden. bij m’n consultatiebureau werd al zenuwachtig gedaan als een baby te langzaam aankwam, hoe kan dit dan “meerdere pogingen” doorgaan??