Met zijn krachtige radiostem sprak popjournalist Jan Donkers je in de nacht persoonlijk toe

Die stem van Donkers was echt zo’n zeldzaam ding: je zat ’s nachts half brak te luisteren en toch voelde het alsof iemand je even uit de ruis trok en zei “luister nou hiernaar”. En hij draaide niet alleen de veilige hits maar ook van die smerige bluesplaatjes waar je later pas snapt waarom het binnenkomt. Jammer dat we nu vooral “content” en formats hebben en bijna niemand meer die z’n nek uitsteekt voor muziek die niet in een spreadsheet past.

die nachtradio van Donkers was ook gewoon een soort veilige plek ofzo, zeker als je jong was en iedereen sliep en jij maar zat te piekeren. en wat ik zo knap vond: hij deed niet alsof hij “de smaakpolitie” was, hij nam je serieus en je durfde ineens ook buiten je eigen bubbel te luisteren, dat mis ik echt in deze tijd van playlists die je alleen maar meer van hetzelfde voeren.