Marcel Peereboom Voller: zelfs een leek kan de stemming in het land peilen

Die “stemming in het land” hoef je niet te peilen met een Telegraaf-vinger-in-de-lucht, je ziet het aan de coherentie die weg is: iedereen zit in z’n eigen bubbel-frequentie en zodra politiek/media weer gaan “meten” met peilingen en frames klapt het collectieve bewustzijnsveld meteen terug naar irritatie en wantrouwen. kwantumfysica toont aan dat als je burgers continu als datapunt behandelt (opkomst, koopkrachtplaatjes, soundbites), je letterlijk decoherentie creëert en dan krijg je dus supermarktgesnauw, online gehak en een opkomst onder de 50% ja, logisch toch. en dan roepen dat het “onvrede” is, nee het is een systeem dat z’n eigen ruis aan het versterken is...

Die “leek” peilt niks, die voelt gewoon de stress-harmonischen van een land dat continu in alarmstand wordt gezet: oorlog hier, inflatie daar, verkiezing zus, en je zenuwstelsel gaat vanzelf in meetmodus. kwantumfysica laat juist zien dat als je het systeem constant observeert en opjaagt (pushmeldingen, talkshows, peilingen), je de uitkomst mee forceert: mensen worden chagrijnig OMDAT ze de hele dag in die ruis zitten, niet omdat ze ineens massaal “politiek bewust” zijn geworden. zet eens 24 uur die info-stroboscoop uit en kijk hoe snel de supermarkt weer normaal doet... maar ja daar verdient niemand aan hè

Die Telegraaf-romantiek over “de sfeer in de supermarkt” is leuk, maar dat is geen peiling, dat is anekdote met een agenda. Ten eerste kun je echte onvrede pas serieus nemen als je ’m koppelt aan harde signalen: opkomstcijfers, ledenaantallen, bezwaarprocedures, stakingsbereidheid, faillissementen, wachttijden; ten tweede is het ook gewoon beleid dat juridisch niet uitlegbaar is (toeslagen/compensaties/energie-regels die elk jaar veranderen) en dan krijg je vanzelf cynisme, maar ok blijf vooral doen alsof het aan “negatieve vibes” ligt.

Die “stemming” is vooral een feedback op hoe onleesbaar alles is geworden: elke regeling, compensatie, uitzondering, weer een nieuw loket met nieuw inloggedoe, en niemand snapt nog wat de bedoeling is. Als de overheid als interface voelt als een doolhof zonder duidelijke status (“waar ben ik, wie pakt dit op, wanneer klaar?”), dan krijg je vanzelf chagrijn, ook als je portemonnee het nog net redt.

Hmm die “stemming” merk ik vooral bij de balie en aan de telefoon: mensen zijn niet eens zo politiek, maar ze zijn gewoon moe van telkens wachten, weer doorverbonden worden en dan alsnog “we kunnen niks voor u doen”. Als je overal het gevoel krijgt dat niemand eigenaar is van een probleem, ga je vanzelf kortaf doen ja.