Man na 35 jaar met knallende ruzie weg bij UWV: ‘Zoek het uit, mij niet bellen!’

35 jaar dienstverband en dan zo eindigen, daar zit meestal een heel verhaal achter. Maar een angstcultuur ontstaat ook niet doordat één lastige medewerker opstaat; als meerdere collega’s dat melden, moet je daar serieus naar kijken. Die schadevergoeding van een enorm bedrag voelt dan wel erg wereldvreemd.

Na 35 jaar zo uit elkaar gaan is sowieso pijnlijk, maar “zoek het uit, mij niet bellen” klinkt ook niet echt alsof dit ineens uit de lucht kwam vallen 😅 Benieuwd wat er al die jaren onder de mat is geveegd, want dit soort ruzies ontstaan meestal niet op vrijdagmiddag.

Die kop maakt er vooral een lekker arbeidsconflict van, maar de uitspraak zelf zou interessanter zijn: wat is er concreet vastgesteld en welke meldingen waren onafhankelijk van elkaar? “Angstcultuur” is een zwaar label — ging het om bedreiging, structureel kleineren of gewoon een leidinggevende die kritiek niet meer accepteerde? En waarom weten we wél dat hij een enorme vergoeding eiste, maar niet wat UWV intern heeft gedaan voordat het tot ontslag kwam?

35 jaar loyaal en dan eindigen met een juridische vechtscheiding tussen twee powerpointlagen arbeidsrecht is echt de nederlandse manier om personeel te waarderen rip

35 jaar werken en dan eindigen met “zoek het uit” zegt vooral dat niemand op tijd het gesprek heeft gevoerd. Waar waren de leidinggevenden, HR en de bedrijfsarts al die jaren?? Iedereen laat het escaleren en pas bij het ontslag komt er ineens een dossier tevoorschijn, en dan moet de rechter uitzoeken wie er gelijk heeft?!