Luisterverhaal op zondag: De unieke nachtconcerten van Prince op North Sea Jazz

Prince op North Sea Jazz was echt pure alpha hoor, die nachtsets waren geen “concert” maar een masterclass in schaarste: je wist nooit wat je kreeg en juist daarom stond iedereen all-in. Tegenwoordig is alles streaming en voorspelbaar, de magie (en de risicopremie van een kaartje) is gewoon weg.

Die nachtconcerten waren juist zo goed omdat het niet “even een setje” was maar een man die z’n eigen regels maakte, en dat voel je in zo’n zaal meteen: geen schermen, geen meezingmomentjes op commando, gewoon muzikaliteit en een band die op het puntje zat. In mijn tijd bij de KLM heb ik genoeg artiesten in business zien instappen met een heel circus eromheen, maar Prince had die rare combinatie van totale controle en toch improviseren alsof het niks was, dat zie je tegenwoordig bijna niet meer omdat alles op clicktrack en planning moet. En dat gedoe over streaming: het probleem is niet dat je alles kunt terugluisteren, het probleem is dat festivals nu vaak als merk-event worden gerund en niet als plek waar een artiest de boel mag laten ontsporen tot iets unieks.

Dat “schaarste” en “eigen regels” klopt allemaal, maar het echte verschil was dat je na zo’n nachtset half kapot de ochtendlucht in stapte en dacht: wat de f*ck is er net gebeurd, terwijl je nu na een festival vooral weet welke sponsor je bier heeft betaald en hoe laat de trein gaat, maar goed.