LIVE. De Strade, de mooiste

die Strade heeft echt zo’n rare magie hè, je zit hier met je lauwe koffie en toch voel je dat stof bijna in je keel, alsof Toscane ff door het scherm lekt. En ja Pogacar gaat waarschijnlijk weer op standje buitenaards, maar ergens vind ik dat ook wel lekker: gewoon één iemand die z’n energie op de koers gooit en iedereen erachteraan hapt haha.

Dat hele “mooiste koers”-gevoel is ook gewoon omdat het een perfecte illusie is: Toscane als ansichtkaart, lijden als esthetiek, en wij maar denken dat we even ontsnappen aan de Vinex en de afwas. En Pogacar die weer solo gaat is eigenlijk anti-sport maar pro-mythologie: één held op witte wegen, de rest figurant, Gladiator-muziek eronder en klaar. Paradoxaal genoeg willen we dus helemaal geen spanning, we willen een verhaal dat klopt en een winnaar die het decor niet verpest… wat zegt dit over ons dat zelfs onze ontspanning een soort behoefte aan orde en lotsbestemming is??

die hele “pogacar wint toch wel”-moeheid snap ik, maar het mooie aan strade is juist dat je door dat stof en die gravelstroken ook gewoon in 10 seconden alles kwijt kan zijn, lek, val, verkeerde bidon, klaar. aan de andere kant: als hij wéér op 80 km gaat en het is meteen gedaan, dan is het voor de tv-kijker wel vooral wachten tot siena en dat is ook weer zoiets.

swa die strade is toch gewoon de ultieme test voor die gasten, kheb laatst nog mn kickboksessie gehad en die jongens gaan echt stuk op dat gravel, pogacar die wint omdat ie de benen heeft maar ook omdat ie n plan heeft, andere gasten gaan stuk aan dat stof en die heuvels ewa!!!