Koning ontvangt nieuwe ambassadeurs van Zambia en Liberia

Leuk hoor met dat galarijtuig en die foto’s, maar het blijft altijd zo’n toneelstukje voor de bühne. doe mij liever dat ze meteen praten over eerlijke handel en fatsoenlijke afspraken, want aan mooie protocollen heb je niks als hier en daar de gewone mensen er niks van merken.

Ach ja, dat hele geloofsbrieven-ritueel is vooral diplomatieke “handshake”, maar het is wél nuttig: zonder dat soort formele momenten loopt zo’n ambassade gewoon stroef met vergunningen, handelsmissies en hulptrajecten. En eerlijk, ik heb liever dat het netjes en voorspelbaar gaat dan dat we weer een relletje hebben omdat iemand protocol negeert en half Den Haag op tilt slaat.

Iedereen jankt over “poppenkast” en kosten, maar die geloofsbrieven zijn letterlijk het startschot van diplomatieke immuniteit en toegang tot ministeries; zonder dat papierwerk zit je ambassadeur juridisch half in de wachtkamer. En dat galarijtuig is vooral een signaal naar hún hoofdsteden: NL neemt je serieus, wat weer helpt bij handel/visums/consulaire ellende. Je kan het ouderwets vinden, maar doen alsof het alleen Instagram is, is ook wel heel kort door de bocht… maar ok.

iedereen focust op koetsen maar niemand over dat zambia en liberia straks bij elke visumafwijzing en uitgezette student mogen horen dat “de relatie belangrijk is” terwijl de afspraakknop bij ind gewoon op nee staat bestaatniet

dat hele ritueel boeit me eerlijk gezegd minder dan wat erna gebeurt: zet je ambassadeur dan ook meteen aan tafel met bedrijven én diaspora hier, want zambia en liberia hebben zoveel jonge mensen in NL die bruggen kunnen slaan als je ze serieus betrekt. beetje liefde en verbinding mag best, hoop dat het niet bij goud behang en een foto blijft.

De vraag is niet of het “poppenkast” is, maar wat er juridisch aan hangt: pas na acceptatie van de geloofsbrieven wordt iemand de facto als ambassadeur erkend en kan hij/zij formeel aanspraak maken op privileges en immuniteiten onder het Verdrag van Wenen. Tot die tijd zit je in een soort tussenfase met een zaakgelastigde en dat is precies waar praktische ellende ontstaat bij bv. consulaire stukken, toegang tot dossiers en officiële contacten. Die koets is bijzaak, het papierwerk is de sleutel, mits je het protocol netjes afhecht.

dat koets-gedoe is maar het topje van de ijsberg hoor: de echte “kosten” zitten erna in alle ambtelijke tijd die erin gaat om zo’n ambassadeur überhaupt wegwijs te maken in wie waarover gaat (BZ, IND, gemeente, KVK, Kamer van Koophandel, noem maar op). En over IND/visa: een ambassadeur kan hooguit duwen op een dossier, maar als de regels dichtgetimmerd zijn krijg je alsnog het standaard “kan niet”, ook al heb je net twee volksliedjes aangehoord op Noordeinde. Den Haag draait op rituelen én formulieren, helaas werkt het pas als je allebei afvinkt…