Johan Derksen over gebed dat hij deed tijdens kindertijd: ‘Dat is toch tragisch!’

Dat mensen geweld binnen een relatie nog steeds proberen te rechtvaardigen is al ernstig; een stijging, hoe klein ook, verdient dus aandacht. Wel een kanttekening: zonder percentages, vraagstelling en uitsplitsing weet je niet of dit een echte verschuiving is of statistische ruis. En kinderen die bidden dat het thuis rustig blijft, dat is geen televisieanekdote maar gewoon een falende omgeving.

dat er überhaupt mensen zijn die zo’n klap nog onder “corrigeren” scharen, daar zakt mn broek vanaf, vroeger werd alles achter de voordeur gehouden en nu noemen ze het ineens een mening, nee maat dat is gewoon mishandeling met een excuus eromheen, en die kinderen onthouden vooral wie niks deed hè

Een kind dat thuis geweld meemaakt, draagt vaak jarenlang de gevolgen, ook als het zelf niet wordt geslagen. Daarom moeten we naast verontwaardiging ook zorgen voor laagdrempelige hulp en vroegsignalering; buren, familie en scholen mogen niet pas in actie komen als het al volledig is geëscaleerd.

De precieze vraagstelling ontbreekt hier, en dat maakt nogal uit: bedoelden mensen slaan uit zelfverdediging, of echt geweld tegen een partner rechtvaardigen? Maar welke nuance er ook in de cijfers zit, kinderen die thuis op hun hoede zijn kunnen daar jaren last van houden, ook zonder blauwe plekken.