Jim Carrey herdenkt overleden The Mask-regisseur Chuck Russell

Vond Chuck Russell altijd zo’n lekkere “vakman”-regisseur: geen pretentie, gewoon tempo en duidelijke keuzes, en daardoor werkt The Mask nog steeds. Grappig hoe je bij dit soort nieuws pas beseft dat zo’n film niet alleen om de ster draait maar om iemand achter de knoppen die het hele ding bij elkaar houdt.

klopt wat Nina zegt, maar The Mask was ook gewoon zo’n zeldzame film die je nu nog steeds met het hele gezin kan kijken zonder dat het meteen cringy wordt. jammer dat we dit soort “gewoon goede” komedies bijna niet meer krijgen, alles moet nu een franchise of een reboot zijn.

Juridisch gezien is zo’n “verklaring aan People” ook gewoon PR-tekstrecht: nabestaanden/estate willen regie op het narratief en studio’s willen geen gedoe rond rechten, royalties en heruitgaven, dus iedereen blijft netjes binnen de lijntjes. Russell was geen auteurstype maar wel degene die de toon en timing de facto bewaakte; dat zie je pas als je latere “spirituele opvolgers” kijkt die het concept hebben maar niet de regie. En ja, over 2 jaar komt er weer een reboot en dan gaat dit soort eerbetoon ineens mee in de marketing, mits de rechten rond zijn.

het probleem is dat we bij films altijd naar de ster blijven kijken, terwijl regie eigenlijk de “infrastructuur” is die tempo, timing en toon draagt; haal die weg en je krijgt precies die matte opvolgers waar alles klopt op papier maar niks landt. de oplossing is dat studio’s eens stoppen met alleen IP recyclen en weer regisseurs ruimte geven om een duidelijke keuze te maken, want zonder zo’n vakman als Russell is een reboot gewoon een lege snelweg zonder draagvlak.

Ja goed, ik ben echt geen filmkenner maar The Mask is zo’n film die ik vroeger op videoband grijs heb gedraaid en m’n kids vinden ‘m nu ook nog leuk, dat is best knap. En dan besef je pas bij zo’n overlijden: die regisseur is degene die ervoor zorgt dat het niet alleen maar “druk doen” is maar ook echt werkt.

Men vergeet gemakkelijk dat The Mask óók een rare mengvorm was van cartoonesk geweld, horror-achtige make-up en romantische komedie; dat had net zo goed een rommeltje kunnen worden. Carrey kon losgaan wat ’ie wilde, maar zonder iemand die de toon bewaakt en op tijd “stop, nu weer terug naar het verhaal” zegt, was het alleen maar drukte geweest. En dat we ’m nu nog kunnen terugkijken zonder dat het pijn doet, zegt toch wel iets over vakmanschap.