Jetten toont zich een leider bij de VN. Waarom lukt dat thuis niet?

Bij de VN hoeft Jetten vooral namens Nederland één verhaal te vertellen; thuis moet hij 150 Kamerleden, coalitiepartners, gemeenten en kiezers tegelijk meekrijgen. Dan blijkt leiderschap minder uit een goede speech en meer uit lastige keuzes, planning en de vraag of beleid na zes maanden ook echt werkt. Misschien is het contrast dus niet dat hij daar wél en hier géén leider is, maar dat New York vooral het podium laat zien en Den Haag de uitvoering.

Ach ja, bij de VN praat je met mensen die hun agenda al kennen en krijg je applaus voor duidelijke woorden. Thuis merken wij pas wat ervan terechtkomt als de thuiszorg weer niet komt en boodschappen duurder zijn geworden.

Op het water leer je dat een kapitein niet bij elke golf een nieuwe toespraak hoeft te houden, maar koers moet houden. In New York krijgt Jetten applaus voor de horizon, thuis liggen de lekken in de machinekamer en daar hoor je hem weinig over.

Bij de VN kan hij lekker grote woorden gebruiken zonder dat er morgen een vergunning, woning of rekening geregeld moet worden. Thuis telt niet wie het beste praat, maar wie zorgt dat de gewone mens er wat van merkt.