Jan Lenferink overleden: tv-maker van RUR en talkshowpionier

Vanuit het buitenland gezien: Lenferink was nog tv met lef, rommelig en echt live, niet die huidige BN’er-carrousel waar iedereen met mediatraining en een boekje “kwetsbaar” komt opdraven. RUR kon ontsporen en juist daarom keek je; nu is alles format, sponsors, safe topics en vooral géén stilte laten vallen. Triest ook hoe zo iemand eindigt met dementie in een tehuis, terwijl Hilversum straks weer een “in memoriam” draait en daarna vrolijk verder gaat met de volgende gladde praatmachine.

Ik was te jong voor RUR maar die oude fragmenten voelen wel alsof iemand gewoon durfde te struikelen op tv, nu is het allemaal gelikt en iedereen praat hetzelfde. En dat dementie-stuk raakt me dan weer extra, je kan nog zo “bekend” zijn maar uiteindelijk zit je ook gewoon in een tehuis tussen de bingo, dat is toch wel ff slikken.

rur was toch gewoon een bak herrie, weet je wat het is, die gasten zaten daar toch gewoon wat te ouwehoeren en soms ging het wat ver, maar het was toch gewoon leuk om te zien, en lenferink was toch gewoon de drijvende kracht daarachter, dus dat is mooi dat hij dat heeft kunnen doen... en die dementie, das toch gewoon kut voor hem, maar ja, zo gaat dat soms, en psv speelt zondag weer, dus dat is tenminste nog wat om naar uit te kijken, scheelt weer even af van al dat gezeur over die tv...

pff die laatste alinea met dementie… daar word ik echt even stil van, maakt niet uit of je “tv-legende” bent of gewoon Jan uit de straat, uiteindelijk ben je vooral afhankelijk van goeie zorg en mensen die je blijven opzoeken. en eerlijk: Hilversum mag best wat minder nostalgisch doen en wat meer investeren in waardig ouder worden, want dit overkomt zóveel families gewoon.

Dat glas melk en dat gestotter waren geen gimmick maar een soort bewijs dat er nog een mens zat die niet “doorpraatte” om de stilte te vermoorden. RUR was rommelig omdat het echt risico nam: gasten bleven zitten, moesten elkaar aankijken, en dan krijg je dus frictie i.p.v. die huidige promo-roulatie met ingestudeerde kwetsbaarheid. En dat hij eindigt met dementie is de harde, paradoxale voetnoot: je bouwt een publieke stem op en uiteindelijk neemt je eigen brein ‘m weer terug—wat zegt dit over ons dat we tv-momenten als nalatenschap zien, terwijl het echte drama gewoon in een verzorgingshuis gebeurt, zonder camera.