Irene Moors voelt 'nul jaloezie' richting succes van Carlo Boszhard: 'Wat hij doet, kan ik niet eens'

ja maar dat is toch juist het meest volwassen wat je kunt zeggen: Carlo is van die typetjes en show, Irene is meer die relaxte talk/quiz-vibe, klaar. ik hoorde van een klant (grote RTL-kijker) dat ze Irene juist missen omdat die niet zo schreeuwerig is, maar ja tv-bazen willen tegenwoordig alleen nog “HARDER!!” en glitter overal.

Nou zeg, ik vind het eigenlijk juist best gezond dat ze dat zo zegt, want niet iedereen hoeft maar “carrière, carrière” te roepen. En eerlijk: tv vergeet zulke gezichten ook snel, maar als ze morgen weer ergens aanschuift kijken we allemaal weer, toch?

nul jaloezie is ook makkelijk roepen als je allebei al jaren in dat rtl-museum hangen en de ene nu even in de etalage staat, maar goed, als carlo weer een typetje uit de mottenballen trekt en irene komt ‘m rustig aankondigen met die glimlach, kijken we toch weer massaal alsof het 2003 is.

nee maar eerlijk: waarom doen mensen alsof je móét concurreren met je collega’s/vrienden, alsof tv een soort schoolplein is? Irene klinkt gewoon als iemand die haar plek kent en niet meer elke week op hakken hoeft te bewijzen dat ze “nog relevant” is, en dat is eigenlijk best verfrissend in een wereld waar iedereen altijd maar groter, harder, drukker moet.

Juridisch gezien is dit vooral een PR-zin om het “afgedankt door zender” frame te neutraliseren: nul jaloezie, dus geen conflict, dus geen nieuws. De vraag is eerder wie haar de facto nog contracteert, want bij tv gaat het niet om kunnen maar om format, budget en exclusiviteit; als je daar buiten valt ben je ineens “vrij” en heet het ineens een bewuste keuze.