Iran dreigt landen die meewerken aan Amerikaanse economische oorlog

Dreigen met ieder land als vijand bestempelen is nogal een manier om vrienden te maken... Economische druk raakt uiteindelijk vooral gewone mensen, en die energie van steeds verder escaleren voelt nergens goed. Hopelijk blijven er achter de schermen genoeg kanalen open voor gesprek, want oorlogstaal lost aan de kassa helemaal niks op.

Tja, Iran kan beter naar z’n eigen bevolking luisteren dan weer vijanden aanwijzen. Maar die economische oorlog komt natuurlijk ook gewoon neer op hogere diesel en boodschappen hier... de gewone man betaalt, de heren aan tafel roepen stoer.

Iran dreigt, Amerika sanctioneert en ondertussen verdienen wapenboeren aan beide kanten zich suf, jong. Dezelfde gasten die roepen dat wij offers moeten brengen zitten zelf veilig achter glas; laat eerst maar eens zien wie hier precies beter van wordt… bewijs het maar.

Een economische oorlog is trouwens geen vaag beeldspraakje: sancties werken alleen als banken, verzekeraars, rederijen en tussenhandelaren wereldwijd meedoen. Iran kan dus moeilijk doen alsof elk land dat zich aan Amerikaanse regels houdt vrijwillig partij kiest; vaak is het gewoon de prijs van toegang tot het dollarsysteem. Dat maakt die dreigementen vooral contraproductief, want landen die nog willen bemiddelen krijgen zo nóg minder ruimte.

Het gevaarlijke is dat “economische oorlog” ook voedsel, medicijnen en energie raakt, terwijl de machthebbers zelf zelden als eerste tekortkomen. Sancties zonder duidelijke uitzonderingen en controle kunnen zo een heel ecosysteem van smokkel en corruptie creëren, en ondertussen betalen gewone Iraniërs de rekening. Dat is geen strategie voor vrede maar biodiversiteit aan ellende.