In Kopenhagen spuiten de biotech­bedrijven uit de grond, nu nog zorgen dat ze ook blijven

Europa is uitstekend in onderzoek, maar beroerd in het financieren van de dure laatste meters. De kennis wordt hier met publiek geld opgebouwd en de winstgevende klinische ontwikkeling verhuist vervolgens naar de VS, mits daar de hoogste prijs wordt betaald; de facto subsidiëren we zo buitenlandse zorgmarkten.

De zwakke plek zit misschien niet alleen in geld, maar in eigenaarschap. Europa kan wel miljarden in onderzoek en fondsen steken, maar als onderzoekers en start-ups daarna worden opgekocht, verdwijnt ook de zeggenschap over welke medicijnen worden ontwikkeld en tegen welke prijs. Enerzijds is overname soms precies de beloning die innovatie mogelijk maakt, anderzijds bouw je zo met publiek talent een pijplijn voor buitenlandse aandeelhouders. Misschien moet Europa dus niet elke start-up koste wat kost beschermen, maar wél zorgen dat strategische kennis en productie niet automatisch vertrekken zodra het interessant wordt.

We praten hier veel over kapitaal, maar bijna nooit over de energie die in twaalf jaar onderzoek en mislukte proeven gaat zitten. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe een systeem dat alleen winnaars beloont, vooral snelle rendementen aantrekt; misschien moeten we ook ruimte maken voor langzame heel-wording van kennis, anders trekt het talent vanzelf weg naar de hoogste bieder.