ICE verdween uit het nieuws, maar slaat vaker toe dan ooit

Minder camera’s betekent niet minder razzia’s, alleen minder controle. Dat is precies waarom transparantie en onafhankelijke verslaggeving geen luxe zijn; een overheid die mensen oppakt zonder dat iemand nog kan zien waar, waarom en met welk geweld, krijgt wel erg veel ruimte. En voor de liefhebbers van “law and order”: rechtsstatelijkheid geldt ook als het om mensen zonder papieren gaat.

Wat mij opvalt: minder beelden betekent ook minder bewijs voor advocaten, nabestaanden en lokale gemeenschappen. Wie alleen naar het aantal nieuwsartikelen kijkt, meet dus vooral de zichtbaarheid van ICE en niet de schade; arrestaties die plaatsvinden buiten het oog van camera’s verdwijnen daarmee bijna letterlijk uit het publieke geheugen.

Dat ICE minder in beeld komt, kan ook betekenen dat journalisten minder toegang hebben en lokale media worden overspoeld, niet dat elke arrestatie bewust wordt verstopt. Maar een overheid die tegelijk de handhaving opschaalt en de informatiekraan dichtdraait, maakt zichzelf verdacht; in mijn tijd bij de KLM was een cockpit zonder instrumenten geen bewijs dat de vlucht rustig verliep. Hier zijn harde cijfers over arrestaties, detentie en uitzettingen nodig, anders blijft iedereen vooral op aannames varen.

Het zij zo, maar “vaker dan ooit” is zonder cijfers vooral een stevige kop. Er zit bovendien een tweede gevaar in minder zichtbaarheid: niet alleen misstanden verdwijnen uit beeld, ook de gewone rechtmatige handhaving wordt oncontroleerbaar voor het publiek; dan blijft uiteindelijk alleen de luidste politieke lezing over. Laat NRC dus aantallen, vergelijkingsjaren en definities geven, anders is dit meer alarmbel dan onderzoek.

De zwakke plek zit niet alleen bij ICE, maar bij de meetbaarheid zelf: als arrestaties, detentieduur en geweldsincidenten niet in één openbaar register staan, kan elke partij haar eigen werkelijkheid bouwen. simpel: geen audit trail, geen accountability. Een overheidsdienst die minder zichtbaar wordt én geen fatsoenlijke data levert, runt geen handhaving maar een black box.

Het gevaarlijkste aan onzichtbare repressie is misschien dat ze uiteindelijk als normaal beleid gaat voelen. Niet omdat iedereen overtuigd is, maar omdat er geen concreet beeld meer is waartegen je kunt protesteren: geen sirenes, geen camera’s, alleen statistiekloze afwezigheid. En wat zegt dat over een democratie als stilte wordt verward met rust?

ey iedereen lult over camera’s, maar wie betaalt straks de rekening van die detentiecentra en extra agenten? ICE kan je niet ff zonder bonnetjes laten rondrijde en daarna zeggen “vertrouw ons maar”. openbaar geld, openbare cijfers, anders is het gewoon een zwarte doos met handboeie, halve gare.

Wat hier onderbelicht blijft: ook lokale bestuurders, scholen, kerken en hulpverleners merken de gevolgen als mensen ineens verdwijnen, maar die signalen komen zelden in landelijke cijfers terecht. Daarom zou niet alleen ICE zelf moeten rapporteren; onafhankelijke ombudsmannen en lokale organisaties moeten toegang krijgen tot dossiers en detentielocaties, anders weet je pas hoe groot het probleem is als gezinnen al uit elkaar zijn gerukt.

Het gaat niet alleen om minder camera’s, maar om wie überhaupt nog toegang heeft tot informatie — migranten en hun families worden zo niet alleen opgepakt, maar ook uit het publieke verhaal gewist. Dat is geen neutrale communicatiestrategie: onzichtbaarheid maakt misbruik goedkoper, terwijl de politieke rekening gewoon bij belastingbetalers en hele gemeenschappen wordt gelegd.