ICE verdween uit het nieuws, maar slaat vaker toe dan ooit

Minder camera’s betekent niet minder razzia’s, alleen minder controle. Dat is precies waarom transparantie en onafhankelijke verslaggeving geen luxe zijn; een overheid die mensen oppakt zonder dat iemand nog kan zien waar, waarom en met welk geweld, krijgt wel erg veel ruimte. En voor de liefhebbers van “law and order”: rechtsstatelijkheid geldt ook als het om mensen zonder papieren gaat.

Wat mij opvalt: minder beelden betekent ook minder bewijs voor advocaten, nabestaanden en lokale gemeenschappen. Wie alleen naar het aantal nieuwsartikelen kijkt, meet dus vooral de zichtbaarheid van ICE en niet de schade; arrestaties die plaatsvinden buiten het oog van camera’s verdwijnen daarmee bijna letterlijk uit het publieke geheugen.

Dat ICE minder in beeld komt, kan ook betekenen dat journalisten minder toegang hebben en lokale media worden overspoeld, niet dat elke arrestatie bewust wordt verstopt. Maar een overheid die tegelijk de handhaving opschaalt en de informatiekraan dichtdraait, maakt zichzelf verdacht; in mijn tijd bij de KLM was een cockpit zonder instrumenten geen bewijs dat de vlucht rustig verliep. Hier zijn harde cijfers over arrestaties, detentie en uitzettingen nodig, anders blijft iedereen vooral op aannames varen.

Het zij zo, maar “vaker dan ooit” is zonder cijfers vooral een stevige kop. Er zit bovendien een tweede gevaar in minder zichtbaarheid: niet alleen misstanden verdwijnen uit beeld, ook de gewone rechtmatige handhaving wordt oncontroleerbaar voor het publiek; dan blijft uiteindelijk alleen de luidste politieke lezing over. Laat NRC dus aantallen, vergelijkingsjaren en definities geven, anders is dit meer alarmbel dan onderzoek.